Κ’ έπεσαν, όλα έπεσαν. Το παν εις τέφραν κείται.
Υψούνται μόνον τράπεζαι και μόνον τραπεζίται.
Αχιλλέας Παράσχος (τέλη του 19ου αιώνα)


Ένα κοινωνικό σώμα, έκπληκτο και φοβισμένο από το μέγεθος και την αγριάδα των αλλαγών που επιβλήθηκαν στη ζωή του, παρακολουθεί παθητικά πλέον τις εξελίξεις.

Που και που, σπασμωδικά και «μαραμένα» κάποιος επαγγελματικός κλάδος, στήνει τη σημαία του πάνω στο ταμπούρι και προκαλεί τάχατες τον εχθρό.

Μάταιος τρόπος! Το πολύ- πολύ να εισπράξει τα παλικαριάτικα και να πάει στο σπίτι του μετά, για να ακούσει από τον Πρετεντέρη τα αποτελέσματα της πρωτοβουλίας του.

Η κοινωνική αλληλεγγύη πάει κι έρχεται και τείνει να επιβληθεί ως τρόπος αντιμετώπισης της κρίσης, αντί του φυσικού της προσδιορισμού ως τρόπος προσωρινής επιβίωσης ( εκτός κι αν η περιβόητη Ανάπτυξη του Σαμαρά, είναι η αναπτυσσόμενη  ρίψις τσαντών με πορτοκάλια πάνω στα ανοιχτά-και τρεμάμενα από αγωνία- δάχτυλα του πεινώντος και διψώντος λαού).

Και βέβαια, η επανάληψη του γνωστού τροπάριου κάθε φορά.

Κάποιος από τα μετόπισθεν που κάνει το λάθος (ο Θεός να το κάνει λάθος δηλαδή) και ξεστομίζει μια κουβέντα που κινείται εντός ορίων  της κόκκινης γραμμής. Πιο παλιά ήταν η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, οι μειώσεις των συντάξεων, η κατάργηση των δώρων κ.ο.κ.

Τώρα σε συσκευασία κατώτατου μισθού, made in Mergos.Ήδη άρχισαν οι κατακρεουργήσεις και οι διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου, άρα νομοτελειακά και εκ πείρας, έξι μήνες ζωής έχει ακόμη ο φουκαριάρης κατώτατος.

Παντού οικονομικοί όροι, συνέπειες, στόχοι, έννοιες και γεγονότα που καταπίνουν λαίμαργα το στοιχειώδες δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να στεριώσει ζωή.

Μάθαμε όλοι να ζούμε με PSI, με CDS, με γιούρογκρουπ και τηλεδιασκέψεις, με κουρέματα, με προαπαιτούμενα και χρωστούμενα που μετατρέπουνε τις ζωές μας σε ακολουθίες άσχετων μεταξύ τους στιγμών, βουτηγμένες μέσα σε δείκτες και αριθμούς και οργανωμένες πίσω από την αδυσώπητη λογική ποσοστών.

Φτάσαμε να εξαρτιόμαστε από ασύρματα λόγια ψεύτικων ανθρώπων που ειλικρινείς πρέπει να είναι μόνο σαν επισκέπτονται τον γιατρό τους, λεβεντοαχρείοι που φρικιούν δήθεν προ της ζοφερής πραγματικότητας, ενώ παράλληλα πιστά προωθούν τα σχέδια των δυναστών της χώρας μας.

Υπάρχει μέσα στα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη, ένα θαυμάσιο χωρίο που νομίζω πως όλοι μας αξίζει να θυμηθούμε ξανά.

Είναι η εποχή λοιπόν που κάποιοι Κωλέτηδες και Μαυροκορδάτοι και Γιωργάκηδες και Βενιζέλοι και Σαμαράδες, έχουνε ξεπουλήσει για μια ακόμη φορά την πατρίδα τους και παίζοντας το παιχνίδι των ξένων, έχουν βάλει ναυάρχους να διοικήσουνε την στρατιά του Νικηταρά.

Η σύγχυση που επικρατεί, είναι απίστευτη. Κανείς δεν ξέρει τι να κάνει, πώς να κινηθεί και τι να πράξει κάτω από τις οδηγίες της ακατάληπτης γλώσσας των ναυάρχων.

Οπότε, μην αντέχοντας άλλο, πετάγεται κάποια στιγμή ο Μακρυγιάννης και αγριεμένος φωνάζει

«Τι όρτζα, πότζα, και γαμώ το κανλί του μας λέει ο κερατάς;»

Πες τα λοιπόν ωρέ Στρατηγέ ..Φώναξε τα και σήμερα, ακόμη πιο δυνατά μπας και ξυπνήσουμε επιτέλους.

Τι όρτζα και πότζα μας λέτε ρε κερατάδες;


Γιάννης Βαρελλάς