Δύο μήνες περίπου πριν αλλάξει το έτος είχα ένα ραντεβού προγραμματισμένο στο νοσοκομείο Σπάρτης.
Συγκεκριμένα ήτανε αρχές Νοεμβρίου 2025. Ενώ περίμενα τη σειρά μου έρχεται μία κυρία με 5 παιδιά όλα περιποιημένα, καθαρά και χαμογελαστά ως έκτακτο ραντεβού για το ίδιο ιατρείο με εμένα.
Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτό το άρθρο το γράφω τώρα ενώ είμαστε τέλη Ιανουαρίου 2026, αλλά δεν ένιωθα ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να το γράψω νωρίτερα. Τώρα που γράφω αυτό το άρθρο καταλαβαίνω γιατί ένιωσα αυτή την ανάγκη τώρα. Μάλλον γιατί ξαναήρθε μετά τις δηλώσεις της κυρίας Καρυστιανού στην επιφάνεια το θέμα των αμβλώσεων.
Εγώ εκείνη την ημέρα στο Νοσοκομείο Σπάρτης αντίκρισα μια μητέρα με πολλά παιδιά που το μεγαλύτερο κρατούσε είτε στην αγκαλιά είτε από το χέρι το μικρότερο. Μου άρεσε πολύ αυτή η εικόνα. Αργότερα ήρθε και ο πατέρας που προφανώς είχε πάει να παρκάρει το αμάξι. Η μητέρα ήταν τόσο νεαρά που ρώτησα στο διάδρομο όπως κάνουμε όλοι μας πιάνοντας κουβέντα με τον διπλανό μας: «συγνώμη να σας ρωτήσω κάτι; Εσείς είστε η μεγάλη αδελφή ή είστε η μητέρα;»
Και μου απάντησε «Η μητέρα».
Έμεινα άφωνος. Χάρηκα πολύ! Είναι από τις περιπτώσεις που κυριολεκτικά η μητέρα μοιάζει με αδελφή με τα παιδιά.
Ήθελα με κάποιο τρόπο να εκφράσω τη χαρά μου για αυτήν την εικόνα που έβλεπα. Πραγματικά ασυνήθιστη στην Ελλάδα του 21ου αιώνα.
Το ένα παιδάκι σε δύο μέρες θα γιόρταζε οπότε πιάνομαι από εκεί και εντελώς συμβολικά δίνω ένα χαρτονόμισμα όχι μεγάλης χρηματικής αξίας σε αυτό το παιδί για την εορτή του.
Το παιδάκι ευγενικά αρνήθηκε αλλά επέμεινα και το πήρε χωρίς να με προσβάλει.
Εδώ να συγχαρώ και την ιατρό που δέχτηκε να δει εκτάκτως τα παιδάκια χωρίς ραντεβού καθώς χρειαζόντουσαν συνταγή για γυαλιά οράσεως.
Αυτή είναι η Ελλάδα που μας αρέσει.
Και αυτή είναι η Ελλάδα που πρέπει να στηρίξουμε.
Ρωτάω άπαντες ρητορικά.
Αυτή η γυναίκα που έχει 5 παιδιά σε τόσο νεαρή ηλικία τι άλλο θέλουμε να προσφέρει για την πατρίδα;
Δεν έπρεπε το κράτος να της παρέχει μισθό μόνο και μόνο επειδή έχει 5 παιδιά και μία εργασία μόνιμη στον άντρα της;
Οι γονείς χρειάζονται βοήθεια όταν τα παιδιά είναι μικρά. Τα προνόμια πρέπει να τα παίρνουν όταν έχουν τα παιδιά μικρά. Ποιο λογικό είναι για παράδειγμα μία πολύτεκνη μητέρα και ένας πολύτεκνος πατέρας να εργάζεται στο δημόσιο επειδή έχει 5 παιδιά τα οποία πρέπει να μεγαλώσει και να μην εργάζεται η μητέρα όταν τα παιδιά είναι μικρά παρά να συνταξιοδοτείται νωρίτερα ως πολύτεκνη και όταν πρέπει να αναθρέψει τα παιδιά να τα στέλνει παιδικό σταθμό. Η αποστολή των γονιών είναι ιερά και πρωτίστως μέσα σε αυτή είναι η ανατροφή των παιδιών. Πρώτα η ανατροφή και ύστερα η τροφή.
Και ένα σχόλιο για το θέμα το οποίο ξαναήρθε στην επιφάνεια με αφορμή τις δηλώσεις της κα Καρυστιανού.
Δεν έχουν καταλάβει κάποιοι ότι δεν είναι οπαδοί του μεσαίωνα όσοι είναι εναντίον των εκτρώσεων (χωρίς ουδεμία εξαίρεση) αλλά ζουν στον μεσαίωνα όσοι θεωρούν την έκτρωση δικαίωμα.
Ο μεσαίωνας γενικά έχει ταυτιστεί με αντιλήψεις ενάντια στα δικαιώματα. Και εγώ ρωτάω. Με ποιον είμαστε στο κάτω κάτω της γραφής; Δεν μπορώ να βρω άλλο παράδειγμα τώρα που γράφω το άρθρο εκτός από την έκτρωση που το δικαίωμα το έχει ο θύτης για την πράξη που εγώ θεωρώ ηθικά απαράδεκτη και όχι το θύμα και την προστασία του.
Τελικά ποιος είναι αυτός που πρέπει να προστατέψουμε; Αυτός που αφαιρεί τη ζωή μέσω ιατρικής πράξης, ή ο ηθικός και φυσικός αυτουργός, ένα πρόσωπο που λαμβάνει την απόφαση που οι «πολιτισμένοι» θεωρούν δικαίωμα και ιατρική πράξη. Εγώ ξέρω ότι οι γιατροί είναι για να προστατεύουν τη ζωή, να φέρνουν στην ζωή των άνθρωπο είτε με τη γέννα είτε με την παροχή πρώτων βοηθειών για να επανέλθει στη ζωή.
Προστατεύουμε το έμβρυο ή προστατεύουμε την μητέρα που πηγαίνει σε έναν γιατρό για να απορρίψειη τη ζωή που κυοφορεί; Γιατί εκεί καταλήγει το αποτέλεσμα της έκτρωσης...
Όταν το συζητούσα σε μία καφετέρια με την φίλη μου την Αναστασία μου λέει. Δεν είσαι γυναίκα. Το σώμα είναι δικό μας. Κάνουμε ό,τι θέλουμε. Και άλλα τέτοια από αυτά που λένε οι λαλίστατοι υπέρ του «δικαιώματος» της έκτρωσης.
Και εγώ είπα ένα παράδειγμα και έμεινε άφωνη και δεν ήξερε τι να πει και μου λέει έτσι όπως το θέτεις έχεις δίκιο.
Της λέω εντάξει. Να κάνουμε κάτι άλλο; Αν γεννούσες ποτέ, τα παιδιά σου θα τα πήγαινες να τα παρατήσεις σε μία βάρκα στη μέση του ωκεανού;
Μου απαντάει όχι είσαι τρελός;
Λέω η έκτρωση είναι χειρότερο γιατί το παιδί το σκοτώνεις. Στον ωκεανό υπάρχει θεωρητικά η περίπτωση να περάσει κάποιο άλλο υπερωκεάνιο να τα περιμαζέψει. Με την έκτρωση δεν δίνεις ούτε αυτή την ευκαιρία στα παιδιά σου.
Συνεννοηθήκαμε της λέω;
Συνεννοηθήκαμε μου λέει.
Και για να κλείνουμε το θέμα.
Το σώμα είναι δικό μου και κάνω ό,τι θέλω σημαίνει πολύ απλά μπορώ τα Χριστούγεννα να πλακωθώ στα μελομακάρονα να γίνω 300 κιλά.
Εγώ δεν είπα να μη φας μελομακάρονα και να μη γίνεις 300 κιλά. Εγώ είπα όταν έχει γίνει η σύλληψη να μην σκοτώσεις τον άνθρωπο που είναι μέσα σου.
Υγ. Και στην τελική τελική μπορεί να κυοφορεί η γυναίκα αλλά το παιδί δεν το έκανε μόνη της... Το δικαίωμα του πατέρα να θέλει να γεννηθεί το παιδί του γιατί πάει περίπατο;
* Γεώργιος Αλατσάς: Πτυχιούχος Μαθηματικός & Διπλωματούχος Οικονομολόγος, Αρθρογράφο, Σχολιαστής, Αναλυτής
(Το ακόλουθο άρθρο εκφράζει αποκλειστικά τις απόψεις του συντάκτη και δεν απηχεί κατ’ ανάγκη τις θέσεις της apela.gr)
Νοσοκομείο Σπάρτης: Όμορφες εικόνες που χαρίζουν ελπίδα
Μοιράσου το άρθρο:
22-01-2026
Γράφει ο Γεώργιος Αλατσάς *
Δύο μήνες περίπου πριν αλλάξει το έτος είχα ένα ραντεβού προγραμματισμένο στο νοσοκομείο Σπάρτης.
Συγκεκριμένα ήτανε αρχές Νοεμβρίου 2025. Ενώ περίμενα τη σειρά μου έρχεται μία κυρία με 5 παιδιά όλα περιποιημένα, καθαρά και χαμογελαστά ως έκτακτο ραντεβού για το ίδιο ιατρείο με εμένα.
Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτό το άρθρο το γράφω τώρα ενώ είμαστε τέλη Ιανουαρίου 2026, αλλά δεν ένιωθα ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να το γράψω νωρίτερα. Τώρα που γράφω αυτό το άρθρο καταλαβαίνω γιατί ένιωσα αυτή την ανάγκη τώρα. Μάλλον γιατί ξαναήρθε μετά τις δηλώσεις της κυρίας Καρυστιανού στην επιφάνεια το θέμα των αμβλώσεων.
Εγώ εκείνη την ημέρα στο Νοσοκομείο Σπάρτης αντίκρισα μια μητέρα με πολλά παιδιά που το μεγαλύτερο κρατούσε είτε στην αγκαλιά είτε από το χέρι το μικρότερο. Μου άρεσε πολύ αυτή η εικόνα. Αργότερα ήρθε και ο πατέρας που προφανώς είχε πάει να παρκάρει το αμάξι. Η μητέρα ήταν τόσο νεαρά που ρώτησα στο διάδρομο όπως κάνουμε όλοι μας πιάνοντας κουβέντα με τον διπλανό μας: «συγνώμη να σας ρωτήσω κάτι; Εσείς είστε η μεγάλη αδελφή ή είστε η μητέρα;»
Και μου απάντησε «Η μητέρα».
Έμεινα άφωνος. Χάρηκα πολύ! Είναι από τις περιπτώσεις που κυριολεκτικά η μητέρα μοιάζει με αδελφή με τα παιδιά.
Ήθελα με κάποιο τρόπο να εκφράσω τη χαρά μου για αυτήν την εικόνα που έβλεπα. Πραγματικά ασυνήθιστη στην Ελλάδα του 21ου αιώνα.
Το ένα παιδάκι σε δύο μέρες θα γιόρταζε οπότε πιάνομαι από εκεί και εντελώς συμβολικά δίνω ένα χαρτονόμισμα όχι μεγάλης χρηματικής αξίας σε αυτό το παιδί για την εορτή του.
Το παιδάκι ευγενικά αρνήθηκε αλλά επέμεινα και το πήρε χωρίς να με προσβάλει.
Εδώ να συγχαρώ και την ιατρό που δέχτηκε να δει εκτάκτως τα παιδάκια χωρίς ραντεβού καθώς χρειαζόντουσαν συνταγή για γυαλιά οράσεως.
Αυτή είναι η Ελλάδα που μας αρέσει.
Και αυτή είναι η Ελλάδα που πρέπει να στηρίξουμε.
Ρωτάω άπαντες ρητορικά.
Αυτή η γυναίκα που έχει 5 παιδιά σε τόσο νεαρή ηλικία τι άλλο θέλουμε να προσφέρει για την πατρίδα;
Δεν έπρεπε το κράτος να της παρέχει μισθό μόνο και μόνο επειδή έχει 5 παιδιά και μία εργασία μόνιμη στον άντρα της;
Οι γονείς χρειάζονται βοήθεια όταν τα παιδιά είναι μικρά. Τα προνόμια πρέπει να τα παίρνουν όταν έχουν τα παιδιά μικρά. Ποιο λογικό είναι για παράδειγμα μία πολύτεκνη μητέρα και ένας πολύτεκνος πατέρας να εργάζεται στο δημόσιο επειδή έχει 5 παιδιά τα οποία πρέπει να μεγαλώσει και να μην εργάζεται η μητέρα όταν τα παιδιά είναι μικρά παρά να συνταξιοδοτείται νωρίτερα ως πολύτεκνη και όταν πρέπει να αναθρέψει τα παιδιά να τα στέλνει παιδικό σταθμό. Η αποστολή των γονιών είναι ιερά και πρωτίστως μέσα σε αυτή είναι η ανατροφή των παιδιών. Πρώτα η ανατροφή και ύστερα η τροφή.
Και ένα σχόλιο για το θέμα το οποίο ξαναήρθε στην επιφάνεια με αφορμή τις δηλώσεις της κα Καρυστιανού.
Δεν έχουν καταλάβει κάποιοι ότι δεν είναι οπαδοί του μεσαίωνα όσοι είναι εναντίον των εκτρώσεων (χωρίς ουδεμία εξαίρεση) αλλά ζουν στον μεσαίωνα όσοι θεωρούν την έκτρωση δικαίωμα.
Ο μεσαίωνας γενικά έχει ταυτιστεί με αντιλήψεις ενάντια στα δικαιώματα. Και εγώ ρωτάω. Με ποιον είμαστε στο κάτω κάτω της γραφής; Δεν μπορώ να βρω άλλο παράδειγμα τώρα που γράφω το άρθρο εκτός από την έκτρωση που το δικαίωμα το έχει ο θύτης για την πράξη που εγώ θεωρώ ηθικά απαράδεκτη και όχι το θύμα και την προστασία του.
Τελικά ποιος είναι αυτός που πρέπει να προστατέψουμε; Αυτός που αφαιρεί τη ζωή μέσω ιατρικής πράξης, ή ο ηθικός και φυσικός αυτουργός, ένα πρόσωπο που λαμβάνει την απόφαση που οι «πολιτισμένοι» θεωρούν δικαίωμα και ιατρική πράξη. Εγώ ξέρω ότι οι γιατροί είναι για να προστατεύουν τη ζωή, να φέρνουν στην ζωή των άνθρωπο είτε με τη γέννα είτε με την παροχή πρώτων βοηθειών για να επανέλθει στη ζωή.
Προστατεύουμε το έμβρυο ή προστατεύουμε την μητέρα που πηγαίνει σε έναν γιατρό για να απορρίψειη τη ζωή που κυοφορεί; Γιατί εκεί καταλήγει το αποτέλεσμα της έκτρωσης...
Όταν το συζητούσα σε μία καφετέρια με την φίλη μου την Αναστασία μου λέει. Δεν είσαι γυναίκα. Το σώμα είναι δικό μας. Κάνουμε ό,τι θέλουμε. Και άλλα τέτοια από αυτά που λένε οι λαλίστατοι υπέρ του «δικαιώματος» της έκτρωσης.
Και εγώ είπα ένα παράδειγμα και έμεινε άφωνη και δεν ήξερε τι να πει και μου λέει έτσι όπως το θέτεις έχεις δίκιο.
Της λέω εντάξει. Να κάνουμε κάτι άλλο; Αν γεννούσες ποτέ, τα παιδιά σου θα τα πήγαινες να τα παρατήσεις σε μία βάρκα στη μέση του ωκεανού;
Μου απαντάει όχι είσαι τρελός;
Λέω η έκτρωση είναι χειρότερο γιατί το παιδί το σκοτώνεις. Στον ωκεανό υπάρχει θεωρητικά η περίπτωση να περάσει κάποιο άλλο υπερωκεάνιο να τα περιμαζέψει. Με την έκτρωση δεν δίνεις ούτε αυτή την ευκαιρία στα παιδιά σου.
Συνεννοηθήκαμε της λέω;
Συνεννοηθήκαμε μου λέει.
Και για να κλείνουμε το θέμα.
Το σώμα είναι δικό μου και κάνω ό,τι θέλω σημαίνει πολύ απλά μπορώ τα Χριστούγεννα να πλακωθώ στα μελομακάρονα να γίνω 300 κιλά.
Εγώ δεν είπα να μη φας μελομακάρονα και να μη γίνεις 300 κιλά. Εγώ είπα όταν έχει γίνει η σύλληψη να μην σκοτώσεις τον άνθρωπο που είναι μέσα σου.
Υγ. Και στην τελική τελική μπορεί να κυοφορεί η γυναίκα αλλά το παιδί δεν το έκανε μόνη της... Το δικαίωμα του πατέρα να θέλει να γεννηθεί το παιδί του γιατί πάει περίπατο;
* Γεώργιος Αλατσάς: Πτυχιούχος Μαθηματικός & Διπλωματούχος Οικονομολόγος, Αρθρογράφο, Σχολιαστής, Αναλυτής
(Το ακόλουθο άρθρο εκφράζει αποκλειστικά τις απόψεις του συντάκτη και δεν απηχεί κατ’ ανάγκη τις θέσεις της apela.gr)
Συγκεκριμένα ήτανε αρχές Νοεμβρίου 2025. Ενώ περίμενα τη σειρά μου έρχεται μία κυρία με 5 παιδιά όλα περιποιημένα, καθαρά και χαμογελαστά ως έκτακτο ραντεβού για το ίδιο ιατρείο με εμένα.
Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτό το άρθρο το γράφω τώρα ενώ είμαστε τέλη Ιανουαρίου 2026, αλλά δεν ένιωθα ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να το γράψω νωρίτερα. Τώρα που γράφω αυτό το άρθρο καταλαβαίνω γιατί ένιωσα αυτή την ανάγκη τώρα. Μάλλον γιατί ξαναήρθε μετά τις δηλώσεις της κυρίας Καρυστιανού στην επιφάνεια το θέμα των αμβλώσεων.
Εγώ εκείνη την ημέρα στο Νοσοκομείο Σπάρτης αντίκρισα μια μητέρα με πολλά παιδιά που το μεγαλύτερο κρατούσε είτε στην αγκαλιά είτε από το χέρι το μικρότερο. Μου άρεσε πολύ αυτή η εικόνα. Αργότερα ήρθε και ο πατέρας που προφανώς είχε πάει να παρκάρει το αμάξι. Η μητέρα ήταν τόσο νεαρά που ρώτησα στο διάδρομο όπως κάνουμε όλοι μας πιάνοντας κουβέντα με τον διπλανό μας: «συγνώμη να σας ρωτήσω κάτι; Εσείς είστε η μεγάλη αδελφή ή είστε η μητέρα;»
Και μου απάντησε «Η μητέρα».
Έμεινα άφωνος. Χάρηκα πολύ! Είναι από τις περιπτώσεις που κυριολεκτικά η μητέρα μοιάζει με αδελφή με τα παιδιά.
Ήθελα με κάποιο τρόπο να εκφράσω τη χαρά μου για αυτήν την εικόνα που έβλεπα. Πραγματικά ασυνήθιστη στην Ελλάδα του 21ου αιώνα.
Το ένα παιδάκι σε δύο μέρες θα γιόρταζε οπότε πιάνομαι από εκεί και εντελώς συμβολικά δίνω ένα χαρτονόμισμα όχι μεγάλης χρηματικής αξίας σε αυτό το παιδί για την εορτή του.
Το παιδάκι ευγενικά αρνήθηκε αλλά επέμεινα και το πήρε χωρίς να με προσβάλει.
Εδώ να συγχαρώ και την ιατρό που δέχτηκε να δει εκτάκτως τα παιδάκια χωρίς ραντεβού καθώς χρειαζόντουσαν συνταγή για γυαλιά οράσεως.
Αυτή είναι η Ελλάδα που μας αρέσει.
Και αυτή είναι η Ελλάδα που πρέπει να στηρίξουμε.
Ρωτάω άπαντες ρητορικά.
Αυτή η γυναίκα που έχει 5 παιδιά σε τόσο νεαρή ηλικία τι άλλο θέλουμε να προσφέρει για την πατρίδα;
Δεν έπρεπε το κράτος να της παρέχει μισθό μόνο και μόνο επειδή έχει 5 παιδιά και μία εργασία μόνιμη στον άντρα της;
Οι γονείς χρειάζονται βοήθεια όταν τα παιδιά είναι μικρά. Τα προνόμια πρέπει να τα παίρνουν όταν έχουν τα παιδιά μικρά. Ποιο λογικό είναι για παράδειγμα μία πολύτεκνη μητέρα και ένας πολύτεκνος πατέρας να εργάζεται στο δημόσιο επειδή έχει 5 παιδιά τα οποία πρέπει να μεγαλώσει και να μην εργάζεται η μητέρα όταν τα παιδιά είναι μικρά παρά να συνταξιοδοτείται νωρίτερα ως πολύτεκνη και όταν πρέπει να αναθρέψει τα παιδιά να τα στέλνει παιδικό σταθμό. Η αποστολή των γονιών είναι ιερά και πρωτίστως μέσα σε αυτή είναι η ανατροφή των παιδιών. Πρώτα η ανατροφή και ύστερα η τροφή.
Και ένα σχόλιο για το θέμα το οποίο ξαναήρθε στην επιφάνεια με αφορμή τις δηλώσεις της κα Καρυστιανού.
Δεν έχουν καταλάβει κάποιοι ότι δεν είναι οπαδοί του μεσαίωνα όσοι είναι εναντίον των εκτρώσεων (χωρίς ουδεμία εξαίρεση) αλλά ζουν στον μεσαίωνα όσοι θεωρούν την έκτρωση δικαίωμα.
Ο μεσαίωνας γενικά έχει ταυτιστεί με αντιλήψεις ενάντια στα δικαιώματα. Και εγώ ρωτάω. Με ποιον είμαστε στο κάτω κάτω της γραφής; Δεν μπορώ να βρω άλλο παράδειγμα τώρα που γράφω το άρθρο εκτός από την έκτρωση που το δικαίωμα το έχει ο θύτης για την πράξη που εγώ θεωρώ ηθικά απαράδεκτη και όχι το θύμα και την προστασία του.
Τελικά ποιος είναι αυτός που πρέπει να προστατέψουμε; Αυτός που αφαιρεί τη ζωή μέσω ιατρικής πράξης, ή ο ηθικός και φυσικός αυτουργός, ένα πρόσωπο που λαμβάνει την απόφαση που οι «πολιτισμένοι» θεωρούν δικαίωμα και ιατρική πράξη. Εγώ ξέρω ότι οι γιατροί είναι για να προστατεύουν τη ζωή, να φέρνουν στην ζωή των άνθρωπο είτε με τη γέννα είτε με την παροχή πρώτων βοηθειών για να επανέλθει στη ζωή.
Προστατεύουμε το έμβρυο ή προστατεύουμε την μητέρα που πηγαίνει σε έναν γιατρό για να απορρίψειη τη ζωή που κυοφορεί; Γιατί εκεί καταλήγει το αποτέλεσμα της έκτρωσης...
Όταν το συζητούσα σε μία καφετέρια με την φίλη μου την Αναστασία μου λέει. Δεν είσαι γυναίκα. Το σώμα είναι δικό μας. Κάνουμε ό,τι θέλουμε. Και άλλα τέτοια από αυτά που λένε οι λαλίστατοι υπέρ του «δικαιώματος» της έκτρωσης.
Και εγώ είπα ένα παράδειγμα και έμεινε άφωνη και δεν ήξερε τι να πει και μου λέει έτσι όπως το θέτεις έχεις δίκιο.
Της λέω εντάξει. Να κάνουμε κάτι άλλο; Αν γεννούσες ποτέ, τα παιδιά σου θα τα πήγαινες να τα παρατήσεις σε μία βάρκα στη μέση του ωκεανού;
Μου απαντάει όχι είσαι τρελός;
Λέω η έκτρωση είναι χειρότερο γιατί το παιδί το σκοτώνεις. Στον ωκεανό υπάρχει θεωρητικά η περίπτωση να περάσει κάποιο άλλο υπερωκεάνιο να τα περιμαζέψει. Με την έκτρωση δεν δίνεις ούτε αυτή την ευκαιρία στα παιδιά σου.
Συνεννοηθήκαμε της λέω;
Συνεννοηθήκαμε μου λέει.
Και για να κλείνουμε το θέμα.
Το σώμα είναι δικό μου και κάνω ό,τι θέλω σημαίνει πολύ απλά μπορώ τα Χριστούγεννα να πλακωθώ στα μελομακάρονα να γίνω 300 κιλά.
Εγώ δεν είπα να μη φας μελομακάρονα και να μη γίνεις 300 κιλά. Εγώ είπα όταν έχει γίνει η σύλληψη να μην σκοτώσεις τον άνθρωπο που είναι μέσα σου.
Υγ. Και στην τελική τελική μπορεί να κυοφορεί η γυναίκα αλλά το παιδί δεν το έκανε μόνη της... Το δικαίωμα του πατέρα να θέλει να γεννηθεί το παιδί του γιατί πάει περίπατο;
* Γεώργιος Αλατσάς: Πτυχιούχος Μαθηματικός & Διπλωματούχος Οικονομολόγος, Αρθρογράφο, Σχολιαστής, Αναλυτής
(Το ακόλουθο άρθρο εκφράζει αποκλειστικά τις απόψεις του συντάκτη και δεν απηχεί κατ’ ανάγκη τις θέσεις της apela.gr)
