notification icon
Θα θέλατε να σας ενημερώνουμε για τα έκτακτα γεγονότα ;

Παπατσώρη: «Προσωπείο κοινώς μάσκα - ψέμα»

slider_image
21-01-2021

«Όλες οι κοινωνικές σχέσεις έχουν τον ίδιο χαρακτήρα με το προσωπείο - ψέμα»

Γράφει η Ελένη Παπατσώρη

Προσωπείο είναι κάθε καλύπτρα προσώπου για οποιονδήποτε σκοπό. Κατασκευάζεται από ύφασμα, χαρτί ή άλλο υλικό για να κρύβει το πρόσωπο ή να μιμείται αυτό.

Η απόκρυψη του προσώπου διά της προσωπίδας επινοήθηκε για να μην αναγνωρίζεται όποιος την φέρει, για ερωτικές επιχειρήσεις, ιδίως κατά την διάρκεια των αποκριών. Το έθιμο ήταν γενικό στην Ιταλία τον ΙΣΤ αιώνα.

Το ινκόγκνιτο του προσωπιδοφόρου απολάμβανε αυστηροτάτου σεβασμού από την πρώτη μέρα των απόκρεων στην Ρώμη και στην Βενετία κανένας δεν έβγαινε από το σπίτι του με ακάλυπτο πρόσωπο. Από την πρώτη μέρα της τεσσαρακοστής οι ερωτικές περιπέτειες έληγαν και "πάν πέπλο ήρετο".

Στο αρχαίο θέατρο το προσωπείο ήταν το σπουδαιότερο μέρος της ενδυμασίας των ηθοποιών για να μην εμφανίζεται ο θεός ή ο ήρωας του έργου με την μορφή του ηθοποιού.

Προσωπεία υπήρξαν, για κάλυψη της δυσμορφίας του προσώπου του νεκρού, τα νεκρικά, για την αποφυγή της βασκανίας, τα αποτροπαϊκά, για αφιερώματα στους θεούς, τα αναθηματικά, όπως αυτά που βρέθηκαν στο ναό της Ορθίας Αρτέμιδας στην Σπάρτη. Προσωπεία ακόμα υπάρχουν, για τις πολεμικές τέχνες ξίφους και σπαθιού και για την υγεία, για προφύλαξη από επιβλαβείς εισπνοές, κυρίως σε χώρους επαγγελματικούς.

Ο άνθρωπος είναι λιγότερο ο εαυτός του όταν μιλάει ως o εαυτός του. Δώστου μια μάσκα και θα πει την αλήθεια. (Οσκαρ Ουάιλντ)

Όλες οι κοινωνικές σχέσεις έχουν τον ίδιο χαρακτήρα με το προσωπείο - ψέμα.

Στηρίζονται πάνω στην κοινωνικότητα και στο ένστικτο της αλληλεγγύης του ανθρώπου. Γεννήθηκαν από τον πόθο του να περιστοιχίζεται από συντρόφους του είδους του και να αποφεύγει την απομόνωση σαν κατάσταση αντίθετη με την φύση.

Ο εγωισμός του, τον οδηγεί, να ικανοποιήσει με όλα τα μέσα την  ματαιοδοξία του και έτσι διαστρέφει και τις αθωότερες ανθρώπινες σχέσεις και τις καταντά ψέμα.

Η αντίθεση ανάμεσα στις σκέψεις και στις πράξεις, στα συναισθήματα και στην εκδήλωσή τους, η συνεχόμενη ασυμφωνία ανάμεσα στην μορφή και στην ουσία, η ανάγκη να ζούμε δύο υπάρξεις εσωτερική και εξωτερική που να βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση μεταξύ τους μάς εξαντλεί και μάς αφαιρεί την δυνατότητα της ψυχικής ηρεμίας η οποία προϋποθέτει προπαντός εσωτερική φιλία.

Όλοι επικαλούμαστε ότι διαθέτουμε πρόσωπο χωρίς προσωπείο, την αλήθεια και το επιζητούμε από τους συνανθρώπους μας. Αναγνωρίζουμε ότι δεν το διαθέτουμε ή όχι;

Μήπως η αναγνώριση είναι ο λόγος των συμβιβασμών μας;

Σας χαιρετώ.

Εις το επανιδείν…

Γράφει η Ελένη Παπατσώρη

Προσωπείο είναι κάθε καλύπτρα προσώπου για οποιονδήποτε σκοπό. Κατασκευάζεται από ύφασμα, χαρτί ή άλλο υλικό για να κρύβει το πρόσωπο ή να μιμείται αυτό.

Η απόκρυψη του προσώπου διά της προσωπίδας επινοήθηκε για να μην αναγνωρίζεται όποιος την φέρει, για ερωτικές επιχειρήσεις, ιδίως κατά την διάρκεια των αποκριών. Το έθιμο ήταν γενικό στην Ιταλία τον ΙΣΤ αιώνα.

Το ινκόγκνιτο του προσωπιδοφόρου απολάμβανε αυστηροτάτου σεβασμού από την πρώτη μέρα των απόκρεων στην Ρώμη και στην Βενετία κανένας δεν έβγαινε από το σπίτι του με ακάλυπτο πρόσωπο. Από την πρώτη μέρα της τεσσαρακοστής οι ερωτικές περιπέτειες έληγαν και "πάν πέπλο ήρετο".

Στο αρχαίο θέατρο το προσωπείο ήταν το σπουδαιότερο μέρος της ενδυμασίας των ηθοποιών για να μην εμφανίζεται ο θεός ή ο ήρωας του έργου με την μορφή του ηθοποιού.

Προσωπεία υπήρξαν, για κάλυψη της δυσμορφίας του προσώπου του νεκρού, τα νεκρικά, για την αποφυγή της βασκανίας, τα αποτροπαϊκά, για αφιερώματα στους θεούς, τα αναθηματικά, όπως αυτά που βρέθηκαν στο ναό της Ορθίας Αρτέμιδας στην Σπάρτη. Προσωπεία ακόμα υπάρχουν, για τις πολεμικές τέχνες ξίφους και σπαθιού και για την υγεία, για προφύλαξη από επιβλαβείς εισπνοές, κυρίως σε χώρους επαγγελματικούς.

Ο άνθρωπος είναι λιγότερο ο εαυτός του όταν μιλάει ως o εαυτός του. Δώστου μια μάσκα και θα πει την αλήθεια. (Οσκαρ Ουάιλντ)

Όλες οι κοινωνικές σχέσεις έχουν τον ίδιο χαρακτήρα με το προσωπείο - ψέμα.

Στηρίζονται πάνω στην κοινωνικότητα και στο ένστικτο της αλληλεγγύης του ανθρώπου. Γεννήθηκαν από τον πόθο του να περιστοιχίζεται από συντρόφους του είδους του και να αποφεύγει την απομόνωση σαν κατάσταση αντίθετη με την φύση.

Ο εγωισμός του, τον οδηγεί, να ικανοποιήσει με όλα τα μέσα την  ματαιοδοξία του και έτσι διαστρέφει και τις αθωότερες ανθρώπινες σχέσεις και τις καταντά ψέμα.

Η αντίθεση ανάμεσα στις σκέψεις και στις πράξεις, στα συναισθήματα και στην εκδήλωσή τους, η συνεχόμενη ασυμφωνία ανάμεσα στην μορφή και στην ουσία, η ανάγκη να ζούμε δύο υπάρξεις εσωτερική και εξωτερική που να βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση μεταξύ τους μάς εξαντλεί και μάς αφαιρεί την δυνατότητα της ψυχικής ηρεμίας η οποία προϋποθέτει προπαντός εσωτερική φιλία.

Όλοι επικαλούμαστε ότι διαθέτουμε πρόσωπο χωρίς προσωπείο, την αλήθεια και το επιζητούμε από τους συνανθρώπους μας. Αναγνωρίζουμε ότι δεν το διαθέτουμε ή όχι;

Μήπως η αναγνώριση είναι ο λόγος των συμβιβασμών μας;

Σας χαιρετώ.

Εις το επανιδείν…

Μοιράσου το άρθρο:

Η APELA προτείνει

image