«Στάσου και δάκρυσε, που τώρα πια δεν υπάρχω»
Επιτύμβια στήλη στον Κεραμεικό

Στα κοιμητήρια των μικρών κυρίως χωριών, μια πέτρινη σιωπή αναδύεται από παντού, που καθώς ενώνεται με τα κρωξίματα των πουλιών μέσα στα κυπαρίσσια, θαρρείς πως εκπέμπει προς τον κλειδούχο των ουρανών ένα μήνυμα, για να του υπενθυμίσει το εκκωφαντικά σιωπηλό δράμα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Φωτογραφίες ανθρώπων που ΄΄πέρασαν΄΄ και χρονολογίες άλλες πρόσφατες κι άλλες τόσο παλιές που φαντάζουνε σαν να υπήρξαν πριν ακόμη και από την ανακάλυψη του θανάτου.

Άνθρωποι που διέγραψαν το χρονικό κύκλο τους στη ζωή και άλλοι που αναίτια και ανεξήγητα πέσανε από τη βάρκα τους, σκορπίζοντας θύελλα καημού στους δικούς τους και τώρα υπομένουν την ενηλικίωση τους στη ζοφερή χώρα του Άδη όπου «συν τρεις δεν κάθονται, συν δυο δεν κουβεντιάζουν»…

Όλοι αυτοί οι «ακράτητα πεθαμένοι» όπως τους ονοματίζει ο Νίκος Καρούζος, βρίσκουν τη δικαίωσή τους κάθε που Απρίλης στεριώνεται μες στις εποχές των επίγειων ανθρώπων.

Το μαγικό τούτο μήνα που οι τόποι γεμίζουνε με ευωδιές και αρώματα για να στολίσουν τον Επιτάφιο του Κυρίου που κατεβαίνει ματωμένος μέσα στα χώματα, για να σημάνει την έλευση της ελπίδας· για να υπογραμμίσει, ότι το πέρασμα τούτο, αφορά μόνο στον εγκλωβισμό της Ουσίας μέσα στην Ύπαρξη, που όταν αυτή λήξει, ο άνθρωπος δε χάνεται, αλλά επισυνάπτεται στην κατεύθυνση του αρχέγονου προορισμού του.  

Είναι πραγματικά τόσο παράξενο που η αποθέωση ενός τέτοιου χαρισματικού μήνα, ενώνεται με αυτόν το μυστηριώδη τρόπο με το θάνατο. Σαν να πανηγυρίζουν και οι δυο κόσμοι (και ο πάνω και κάτω) κάτι που δε δύναται να εξηγηθεί.

Ο μεν πάνω κόσμος, γεύεται τη νιόβγαλτη έκρηξη της ευμορφίας των χαρακτηριστικών της φύσης -ξεχνώντας για λίγο ότι κάποια στιγμή πρέπει να την αφήσει- και ο κάτω κόσμος, που συμμετέχει στο οργιαστικό τούτο πανηγύρι δια μέσω της ανακοινώσεως από τον ίδιο του το Δημιουργό, ότι τέλος δεν υπάρχει σε καμιά καταβύθιση μες στην ανυπαρξία.

Απρίλης μήνας και καιρός. Να θυμηθούμε όλους αυτούς που τώρα πια δεν υπάρχουν. Να σταθούμε με τον ευλαβικότερο των τρόπων μας μπρος τους και να ασπαστούμε την παρουσία τους. Τα πάθη τους. Τα γινάτια τους. Τα χάδια τους πάνω στα χαρίσματα της ζωής.

Τις λαμπερές λειτουργίες τους που ξεψυχήσανε στο σκοτάδι και τις κουβέντες τους, που αφήκαν μισές πάνω στα τραπέζια μιας οικογένειας ή στα κρεβάτια κάποιας σιωπής.

Να τους αναστήσουμε μέσα από τις μυρωδιές και να δώσουμε συνέχεια στην ύπαρξή τους..

Είμεθα όλοι- τεθνεώτες και ζωντανοί- προς της  Κρίσεως, υπερήφανοι Κύριε, όπως λέγει και ο ποιητής Γιάννης Βαρβέρης.  Και είμαστε υπερήφανοι και μοναδικοί, γιατί το μόνο θαύμα που συναντήσαμε τελικά στη ζωή μας, είναι που καταφέραμε να ζήσουμε δίχως θαύμα!

Γιάννης Βαρελλάς