Μετά την αποκλειστική συνέντευξη που μας παραχώρησε ο Θεώδορος Σπυρόπουλος για το θέμα του χωμένου τάφου της Πελλάνας (δείτε εδώ), η apela έψαξε να βρει απαντήσεις μέσα στο Υπουργείο Πολιτισμού.

Έτσι μετά από αρκετή προσπάθεια κλείσαμε ραντεβού με την Γενική Γραμματέα του Υπουργείου Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη το 2006, στο γραφείο της στην Αθήνα.

Η κα. Μενδώνη τον Μάρτιο του 2002 που έγινε η επίχωση του περιβόητου ασύλητου τάφου, βρισκόταν σε καίρια θέση και γνώριζε τι έγινε με το θέμα του μπαζώματος του τάφου, σε επίπεδο Υπουργείου.

Έτσι η κα. Μενδώνη δέχτηκε τον Γιάννη Κωστιάνη και του παραχώρησε αποκλειστική συνέντευξη, ώστε να καθαρίσει το θολό τοπίο γύρω από το μπάζωμα του τάφου και να λάβει μια επίσημη θέση του Υπουργείου.

Από αυτά που είπε η κα. Μενδώνη και μπορείτε να ακούσετε στο παρακάτω video, προκύπτουν τα ακόλουθα:

1) Ο αρχαιολόγος που ανακαλύπτει κάποιο εύρημα, πρέπει να το επισημοποιήσει σε επιστημονικές συναντήσεις, και να κάνει μια μονογραφή σε έγκριτο επιστημονικό περιοδικό με τις ερμηνείες του για το εύρημα. Με βάση λοιπόν αυτά που θα γράψει με μορφή μονογραφής, η επιστημονική κοινότητα θα κρίνει και θα συμφωνήσει ή θα διαφωνήσει μαζί του, κάνοντας παράλληλα και επίσημη την ανασκαφή. Ο κ. Σπυρόπουλος έως τη μέρα που πάρθηκε η συνέντευξη, δεν έκανε καμία μονογραφή, αλλά οι πληροφορίες μας λένε πως ούτε μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει κάτι τέτοιο. Αν ευσταθούν οι πληροφορίες μας τότε η επιστημονική κοινότητα δεν γνωρίζει επισήμως για την ανακάλυψη αυτή.

2) Αν και ο κ. Σπυρόπουλος είχε ανακαλύψει 10 χρόνια νωρίτερα τον συγκεκριμένο τάφο όπως λέει, εν τούτης έκανε την ανασκαφή λίγες μέρες πριν συνταξιοδοτηθεί. Τις μέρες που η ανασκαφή γινόταν μέχρι να συνταξιοδοτηθεί ο κ. Σπυρόπουλος, είχε ανασκαφεί μέχρι και ένα μέρος του διαδρόμου του τάφου. Από κει και έπειτα, το έργο της ανασκαφής συνέχισαν οι αρχαιολόγοι της αρμόδιας εφορίας προϊστορικών και κλασικών αρχαιοτήτων Σπάρτης.

3) Την ώρα που οι αρχαιολόγοι της εφορίας προϊστορικών και κλασικών αρχαιοτήτων Σπάρτης "έσκαβαν" τον τάφο, τέθηκε το θέμα επικινδυνότητας του μνημείου εξαιτίας του βάθους που είχε φτάσει η ανασκαφή. Για άγνωστο λόγο (για εμάς τουλάχιστον), κατόπιν συνεννόησης με τις υπηρεσίες του Υπ. Πολιτισμού και της Σπάρτης, αποφασίστηκε να καταχωθεί ο τάφος για να σωθεί από τυχών κατάρρευση του και όχι να βρεθεί τρόπος να στηριχτεί κατάλληλα και να συνεχίσει το έργο.

4) Το έργο της κατάχωσης, σύμφωνα με την κα. Μενδώνη, έγινε από μηχανικούς έμπυρους, οι οποίοι γνωρίζουν να προστατεύουν τα μνημεία όταν κινδυνεύουν και έχουν κάνει αρκετές καταχώσεις. Με τον τρόπο αυτό διαψεύδει τον κ. Σπυρόπουλο ο οποίος μιλά για βάναυση κατάχωση.