notification icon
Θα θέλατε να σας ενημερώνουμε για τα έκτακτα γεγονότα ;

Κομνηνός: Βγήκαν λάδι… Ανέβηκαν και στα κεραμίδια…

slider_image
05-06-2012

Σύμφωνα με την περισσότερο συζητούμενη εκδοχή, για όλα τα στραβά κι ανάποδα που συμβαίνουν στη χώρα μας, αποκλειστικά υπαίτιο είναι το λεγόμενο πολιτικό σύστημα, οπότε και δικαίως όλοι οι λίθοι του αναθέματος σωρεύονται πάνω σε τούτο.

Πάντα κατά την ίδια εκδοχή, όλα τα δεινά συνδέονται αιτιωδώς με τις οικονομικές επιλογές και πρακτικές μόνο όσων κυβέρνησαν τη χώρα κατά τις τελευταίες δεκαετίες, οπότε και συνακόλουθα η παρούσα οικονομική κρίση της χώρας είναι παράγωγη του πολιτικού συστήματος.

Έτσι απλά και εύκολα τετραγωνίστηκε στις μέρες μας ο κύκλος. Και οι αμέτρητοι αυτόκλητοι και μη ειδικοί, που μερόνυχτα κόπιασαν να βρουν την απάντηση, είναι ευτυχείς που κατέληξαν στο ίδιο αποτέλεσμα, ότι δηλαδή το πολιτικό σύστημα είναι το μόνο υπαίτιο.

Μάλιστα όλοι αυτοί που αδιάκριτα συνέβαλαν στην αποκάλυψη της ιστορικής αλήθειας, είναι τόσο σίγουροι και απόλυτοι για την ορθότητα του αποτελέσματος των ερευνών τους, ώστε αν υποθετικά γίνει δεκτό πως δεν είχε προκύψει η οικονομική κρίση, τότε είναι ικανοί να δεχτούν πως όλα στη χώρα θα ήταν όπως πριν. Όμορφα κι ωραία.
Σαν τότε που με δανεικά, κομπίνες και διαπλοκή, σχεδόν οι πάντες ζούσαν ευτυχείς. Και ας μιλούσαν από τότε κάποιοι λίγοι για κρίση αυτογνωσίας. Για κρίση αξιών. Πολιτισμού. Για κρίση κοινωνική και πολιτική. Και τους οποίους μάλιστα όλοι αυτοί οι νεόκοποι ειδικοί, που οι περισσότεροι απ’ αυτούς λίγο - πολύ ήταν στο κόλπο μέχρι το λαιμό, τους θεωρούσαν γραφικούς.

Ας επανέλθουμε όμως στο πολιτικό σύστημα, δεχόμενοι πως είναι αποκλειστικά υπαίτιο για όσα μας έχουν βρει. Επιβάλλεται, όμως, όπως πριν απ’ οτιδήποτε να ξεκαθαρίσουμε τι εννοούμε, όταν μιλάμε για πολιτικό σύστημα.

Εννοούμε τα όποια πολιτικά κόμματα διακυβέρνησαν τη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες; Εννοούμε το σύνολο των πολιτικών κομμάτων που πέρασαν μέσα από το κοινοβούλιο ή και ακόμη όσα ήταν εκτός τούτου ή μήπως εννοούμε το σύνολο των εξουσιών και των φορέων αυτών καθώς και λειτουργιών από το Κοινοβούλιο ως την Δικαιοσύνη. Από την Κυβέρνηση ως και την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Και ακόμη πιο πέρα μέχρι και την πιο απλή μορφή άσκησης κρατικής εξουσίας.

Αν θελήσουμε να πλησιάσουμε όσο πιο κοντά γίνεται στην έννοια του όρου, τότε το ορθότερο είναι να θεωρήσουμε ως πολιτικό σύστημα το σύνολο ατόμων και φορέων που μέσα σε ένα δομημένο σύστημα, είτε άμεσα είτε έμμεσα δρουν και προσδιορίζουν την εν γένει συγκρότηση και λειτουργία της Πολιτείας, με βάση καθορισμένους κανόνες και αρχές.

Πάντως, όπως και να το δούμε το πράγμα, τα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι σίγουρα μέρος του πολιτικού συστήματος. Και ασφαλώς είναι λάθος ως πολιτικό σύστημα να εννοούμε μόνο τα κόμματα που κατά καιρούς κυβέρνησαν τον τόπο. Οπότε και λογικά τίθεται το ερώτημα:

Εκτός από τα κόμματα της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. , τα υπόλοιπα που κατά καιρούς βρέθηκαν στην αντιπολίτευση, δεν υπήρξαν μέρος του σάπιου κατά τον κ. Κουβέλη πολιτικού συστήματος; Οι βουλευτές των κομμάτων τούτων, που κάποιοι απ’ αυτούς ύστερα βρέθηκαν και αρχηγοί άλλων κομμάτων, δεν επηρέαζαν με τη στάση τους, μέσα κι έξω από τη Βουλή, την πολιτική λειτουργία της Πολιτείας; Και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό ώστε να τίθενται ερωτήματα για το αν ή όχι λειτουργούν το Κράτος και η Δημοκρατία στην Ελλάδα;

Το Κ.Κ.Ε., ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., η ΔΗΜ.ΑΡ. αλλά και ο κ. Καμμένος πότε μίλησαν για μείωση του κόστους λειτουργίας του Κράτους; Για φρένο στα προνόμια των διαφόρων κοινωνικών κλάδων; Για τις συνταξιοδοτήσεις παράνομων δικαιούχων ή των άλλων με ελάχιστα χρόνια εργασίας;

Πότε αποδοκίμασαν σθεναρά και έμπρακτα τις καθημερινές σχεδόν παράνομες απεργίες, τα πρωτοφανή επεισόδια και τις καταστροφές στις μεγάλες πόλεις; Πότε μίλησαν για τους υπέρμετρους μισθούς και τις υψηλές οικονομικές παροχές; Δεν άκουσαν ποτέ, πως εδώ και χρόνια οι ελληνικές επιχειρήσεις έκλειναν ή έφευγαν για άλλες χώρες; Δεν έμαθαν γιατί; Για το κλείσιμο μεγάλων εργοστασίων και ναυπηγείων δεν ήξεραν τίποτα;
Για την κομματική και εξωπανεπιστημιακή άλωση των Α.Ε.Ι., τον εγκλεισμό καθηγητών στα γραφεία τους, τις καταλήψεις των σχολείων δεν είχαν πληροφορηθεί τίποτα; Για τα λιμάνια, τους δρόμους, τις πλατείες, τα μουσεία που για καιρό παρέμεναν κλειστά για Έλληνες αλλά και ξένους επισκέπτες, δεν είχαν ακούσει ποτέ;

Ας καταθέσουν πότε και με ποιο τρόπο εναντιώθηκαν στο προηγούμενο σύστημα της δανειακής σπατάλης και πλασματικής ευημερίας; Ας πουν πότε μίλησαν και τι πρότειναν για την μείωση του χρέους της χώρας, για τα ελλείμματα, για την ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα;

Όποτε ήθελαν, ήταν μέσα στο πολιτικό σύστημα. Ψήφιζαν στη Βουλή. Κατέβαζαν σχέδια νόμων. Έπαιρναν τους μισθούς τους. Το Κράτος κάλυπτε τα κομματικά τους έξοδα. Και όποτε ήθελαν, έβγαιναν απ’ αυτό. Το’ παιζαν ελεύθεροι σκοπευτές εκ του ασφαλούς. Κάποιοι απ’ αυτούς μάλιστα θεωρούσαν το Σύνταγμα και τους νόμους έργα καπιταλιστικά, που δεν τους δέσμευαν.

Οι ίδιοι δεν ήταν εκείνοι, που όταν οι υπουργοί της προηγούμενης κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Γιαννίτσης, Παπαδόπουλος κ.ά. αλλά και ο πρ. πρωθυπουργός Σημίτης προειδοποιούσαν για τα άσχημα μελλούμενα της χώρας, λίγο έλειψε να πάρουν τα όπλα και να βγουν στους δρόμους;

Όλες αυτές οι τακτικές δεν ήταν μέρος της γενικότερης κρίσης πολιτικού πολιτισμού, ηθικής, αξιών κλπ, που συνέβαλαν στην οικονομική κρίση;

Τόσα χρόνια πριν, δεν ήξεραν τίποτα. Αθώες περιστερές. Και όταν ήλθαν τα χειρότερα και ανεξάρτητα από την τότε αλλοπρόσαλλη στάση της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, τότε κατάφεραν το πράγματι εντυπωσιακό. Που μόνο σε τρελλές ιστορικές στιγμές συμβαίνει.

Όταν η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, που της έλαχε να χειριστεί την πρωτοφανή για χώρα της Ευρωζώνης οικονομική κρίση και πάσχιζε για τις άμεσες ανάγκες της χώρας. Τότε που – όπως ύστερα έγινε γνωστό – η Ρωσία, η Κίνα και τα Εμιράτα του Κόλπου, δάνειζαν μεν χρήματα με διπλάσιο και τριπλάσιο όμως τόκο απ’ ότι το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η Ε.Ε., οπότε η προσφυγή στα τελευταία κρίθηκε ως η μόνη λύση. Τότε λοιπόν πραγματικά άρχισαν να συμβαίνουν τρελλά πράγματα στη χώρα.

Αρχικά, τα κόμματα της λεγόμενης αριστεράς κατάφεραν και ξεγλίστρησαν από κάθε ενοχή κι ευθύνη για ό,τι είχε συμβεί στη χώρα. Και βγήκαν λάδι.
Ακολούθως με το λέγε – λέγε. Με τον λαϊκισμό. Με την εκμετάλλευση πέρα από κάθε όριο του θυμού και της αγανάκτησης του Λαού. Συνεπικουρούμενοι από τους άφρονες των ΜΜΕ και άλλους επώνυμους κι ανώνυμους ειδικούς της στιγμής. Κατάφεραν το εξίσου τρελλό.

Φόρτωσαν όλες τις αμαρτίες στα κόμματα, που κυρίως από τη μεταπολίτευση κι έπειτα, κυβέρνησαν τη χώρα.- τα οποία για διάφορους λόγους δείλιασαν μπροστά στο μέγεθος της κρίσης, στις αδιάκοπες δημαγωγικές προσβολές και στον κομματικό παραλογισμό.
Έτσι, με δήθεν καθαρά χέρια. Και άσπιλοι. Άρπαξαν την ευκαιρία. Και κατάφεραν όχι μόνο να γίνουν τιμητές όλων των άλλων. Αλλά πρωταγωνίστησαν να συρθεί η χώρα σε άκαιρες εκλογές, χαϊδεύοντας τα αυτιά των πικραμένων και θυμωμένων Ελλήνων με ό,τι ακουγόταν καλύτερα.

Με υστεροβυζαντινές καλογερίστικες υποσχέσεις σύγχρονων όμως και υψηλών προδιαγραφών. Για μέλι και γάλα. Για τιμωρία των ενόχων. Για επαναφορά των πραγμάτων στην ‘’ωραία ατμόσφαιρα’’ των προηγούμενων εποχών. Για επανάσταση κατά των Ευρωπαίων και του Καπιταλισμού, που θα ξεκινήσει από την Ελλάδα και θα την σώσει και θα την δοξάσει. Και το κόλπο πέτυχε.

Στις εκλογές της 6ης Μαΐου το αμαρτωλό πολιτικό σύστημα, που είχε πλέον κυριολεκτικά συρρικνωθεί στα μέτρα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, τιμωρήθηκε για το παρελθόν του. Ενώ όλοι οι υπόλοιποι αμείφτηκαν.

Μάλιστα ο "έφηβος λαός", που δικαιολογημένα πριν λίγο καιρό δεν έτρεφε και σοβαρή πολιτική εκτίμηση γι’ αυτούς, τώρα τους έδωσε όχι μόνο συγχωροχάρτι, αλλά τους έκρινε ικανούς να διαχειριστούν το ευρωπαϊκό μέλλον του, παρά το ότι οι περισσότεροι απ’ αυτούς δε γνωρίζουν κατά που ιστορικά και μελλοντικά πέφτει η Ευρώπη.

Ευτυχώς όμως που παρά τη βιασύνη του - ο λαός - για καλό και για κακό, έθεσε και κάποιες ασφαλιστικές δικλείδες. Να διαχειριστούν το ευρωπαϊκό μέλλον του από κοινού με τα υπόλοιπα κόμματα με μία οικουμενική κυβέρνηση και όχι όπως αυτοί τώρα μηχανεύονται μόνοι τους την τριτοκοσμική μοίρα του.

Τι έμεινε από τη λαϊκή εντολή ; τίποτα. Οι τετιμημένοι ούτε ένα βήμα πίσω. Σταγόνα νερό στο κρασί τους. Μόνο σκληρά λόγια : ‘’Καμιά συνεργασία με τους δοσίλογους, τους πουλημένους, με τους προδότες’’. Και απρεπείς συμπεριφορές: Αλαζονεία. Αμετροέπεια. Κομματικός σνομπισμός. Μικρομεγαλισμός.

Αλλά δε στάθηκαν μόνο σ’ αυτά. Προχώρησαν πιο κοντά στο γκρεμό, οδηγώντας τη χώρα σε νέα εκλογική περιπέτεια. Και για να φαίνονται μεγάλοι, σήκωσαν τον ίσκιο τους πιο πάνω από το μπόϊ τους και τον ακολούθησαν στα κεραμίδια της σκεπής του μέλλοντος της χώρας.

Και από ‘κει αιθεροβάμονες και ουτοπιστές. Αλαζόνες και άφρονες. Νοιώθοντας ασφαλείς στην πολιτική μοναξιά τους, απειλούν τώρα ολόκληρη την οικουμένη. Χλευάζοντας ακόμη και ηγέτες φιλικών χωρών. Και διαλαλώντας την έναρξη της παγκόσμιας επανάστασης κατά του καπιταλισμού δίκην Τσε Γκεβαρισμού. Υποσχόμενοι με διαφορετικά κάθε μέρα πολιτικά μαργαριτάρια "ημέρες άδουσες" για το Λαό και τη Χώρα.

Μάλλον δε θα έχουν ακουστά, πως όποιος ανεβαίνει στα κεραμίδια, δύσκολα μετά κατεβαίνει σώος κι αβλαβής από εκεί. Είναι όπως αυτούς, που ανεβαίνουν στο καλάμι και μετά δεν μπορούν να αφιππεύσουν. Όσο απλό κι αν φαίνεται τούτο.

Παναγιώτης Κομνηνός
Δικηγόρος


Υ. Γ.    Τώρα μαζί τους στον ξέφρενο χορό των "επτά πέπλων" κυρίως κατά του ΠΑΣΟΚ, κτυπάνε παλαμάκια και κάποιοι νεόκοποι μεν πλην επιλήσμονες δε συνδαιτυμόνες, που έγιναν και τιμητές του από πάνω. Φαινόμενα χαλεπών καιρών. Που κι αυτοί, όμως, έχουν γυρίσματα. Αλλά και μνήμες.

Σύμφωνα με την περισσότερο συζητούμενη εκδοχή, για όλα τα στραβά κι ανάποδα που συμβαίνουν στη χώρα μας, αποκλειστικά υπαίτιο είναι το λεγόμενο πολιτικό σύστημα, οπότε και δικαίως όλοι οι λίθοι του αναθέματος σωρεύονται πάνω σε τούτο.

Πάντα κατά την ίδια εκδοχή, όλα τα δεινά συνδέονται αιτιωδώς με τις οικονομικές επιλογές και πρακτικές μόνο όσων κυβέρνησαν τη χώρα κατά τις τελευταίες δεκαετίες, οπότε και συνακόλουθα η παρούσα οικονομική κρίση της χώρας είναι παράγωγη του πολιτικού συστήματος.

Έτσι απλά και εύκολα τετραγωνίστηκε στις μέρες μας ο κύκλος. Και οι αμέτρητοι αυτόκλητοι και μη ειδικοί, που μερόνυχτα κόπιασαν να βρουν την απάντηση, είναι ευτυχείς που κατέληξαν στο ίδιο αποτέλεσμα, ότι δηλαδή το πολιτικό σύστημα είναι το μόνο υπαίτιο.

Μάλιστα όλοι αυτοί που αδιάκριτα συνέβαλαν στην αποκάλυψη της ιστορικής αλήθειας, είναι τόσο σίγουροι και απόλυτοι για την ορθότητα του αποτελέσματος των ερευνών τους, ώστε αν υποθετικά γίνει δεκτό πως δεν είχε προκύψει η οικονομική κρίση, τότε είναι ικανοί να δεχτούν πως όλα στη χώρα θα ήταν όπως πριν. Όμορφα κι ωραία.
Σαν τότε που με δανεικά, κομπίνες και διαπλοκή, σχεδόν οι πάντες ζούσαν ευτυχείς. Και ας μιλούσαν από τότε κάποιοι λίγοι για κρίση αυτογνωσίας. Για κρίση αξιών. Πολιτισμού. Για κρίση κοινωνική και πολιτική. Και τους οποίους μάλιστα όλοι αυτοί οι νεόκοποι ειδικοί, που οι περισσότεροι απ’ αυτούς λίγο - πολύ ήταν στο κόλπο μέχρι το λαιμό, τους θεωρούσαν γραφικούς.

Ας επανέλθουμε όμως στο πολιτικό σύστημα, δεχόμενοι πως είναι αποκλειστικά υπαίτιο για όσα μας έχουν βρει. Επιβάλλεται, όμως, όπως πριν απ’ οτιδήποτε να ξεκαθαρίσουμε τι εννοούμε, όταν μιλάμε για πολιτικό σύστημα.

Εννοούμε τα όποια πολιτικά κόμματα διακυβέρνησαν τη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες; Εννοούμε το σύνολο των πολιτικών κομμάτων που πέρασαν μέσα από το κοινοβούλιο ή και ακόμη όσα ήταν εκτός τούτου ή μήπως εννοούμε το σύνολο των εξουσιών και των φορέων αυτών καθώς και λειτουργιών από το Κοινοβούλιο ως την Δικαιοσύνη. Από την Κυβέρνηση ως και την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Και ακόμη πιο πέρα μέχρι και την πιο απλή μορφή άσκησης κρατικής εξουσίας.

Αν θελήσουμε να πλησιάσουμε όσο πιο κοντά γίνεται στην έννοια του όρου, τότε το ορθότερο είναι να θεωρήσουμε ως πολιτικό σύστημα το σύνολο ατόμων και φορέων που μέσα σε ένα δομημένο σύστημα, είτε άμεσα είτε έμμεσα δρουν και προσδιορίζουν την εν γένει συγκρότηση και λειτουργία της Πολιτείας, με βάση καθορισμένους κανόνες και αρχές.

Πάντως, όπως και να το δούμε το πράγμα, τα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι σίγουρα μέρος του πολιτικού συστήματος. Και ασφαλώς είναι λάθος ως πολιτικό σύστημα να εννοούμε μόνο τα κόμματα που κατά καιρούς κυβέρνησαν τον τόπο. Οπότε και λογικά τίθεται το ερώτημα:

Εκτός από τα κόμματα της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. , τα υπόλοιπα που κατά καιρούς βρέθηκαν στην αντιπολίτευση, δεν υπήρξαν μέρος του σάπιου κατά τον κ. Κουβέλη πολιτικού συστήματος; Οι βουλευτές των κομμάτων τούτων, που κάποιοι απ’ αυτούς ύστερα βρέθηκαν και αρχηγοί άλλων κομμάτων, δεν επηρέαζαν με τη στάση τους, μέσα κι έξω από τη Βουλή, την πολιτική λειτουργία της Πολιτείας; Και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό ώστε να τίθενται ερωτήματα για το αν ή όχι λειτουργούν το Κράτος και η Δημοκρατία στην Ελλάδα;

Το Κ.Κ.Ε., ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., η ΔΗΜ.ΑΡ. αλλά και ο κ. Καμμένος πότε μίλησαν για μείωση του κόστους λειτουργίας του Κράτους; Για φρένο στα προνόμια των διαφόρων κοινωνικών κλάδων; Για τις συνταξιοδοτήσεις παράνομων δικαιούχων ή των άλλων με ελάχιστα χρόνια εργασίας;

Πότε αποδοκίμασαν σθεναρά και έμπρακτα τις καθημερινές σχεδόν παράνομες απεργίες, τα πρωτοφανή επεισόδια και τις καταστροφές στις μεγάλες πόλεις; Πότε μίλησαν για τους υπέρμετρους μισθούς και τις υψηλές οικονομικές παροχές; Δεν άκουσαν ποτέ, πως εδώ και χρόνια οι ελληνικές επιχειρήσεις έκλειναν ή έφευγαν για άλλες χώρες; Δεν έμαθαν γιατί; Για το κλείσιμο μεγάλων εργοστασίων και ναυπηγείων δεν ήξεραν τίποτα;
Για την κομματική και εξωπανεπιστημιακή άλωση των Α.Ε.Ι., τον εγκλεισμό καθηγητών στα γραφεία τους, τις καταλήψεις των σχολείων δεν είχαν πληροφορηθεί τίποτα; Για τα λιμάνια, τους δρόμους, τις πλατείες, τα μουσεία που για καιρό παρέμεναν κλειστά για Έλληνες αλλά και ξένους επισκέπτες, δεν είχαν ακούσει ποτέ;

Ας καταθέσουν πότε και με ποιο τρόπο εναντιώθηκαν στο προηγούμενο σύστημα της δανειακής σπατάλης και πλασματικής ευημερίας; Ας πουν πότε μίλησαν και τι πρότειναν για την μείωση του χρέους της χώρας, για τα ελλείμματα, για την ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα;

Όποτε ήθελαν, ήταν μέσα στο πολιτικό σύστημα. Ψήφιζαν στη Βουλή. Κατέβαζαν σχέδια νόμων. Έπαιρναν τους μισθούς τους. Το Κράτος κάλυπτε τα κομματικά τους έξοδα. Και όποτε ήθελαν, έβγαιναν απ’ αυτό. Το’ παιζαν ελεύθεροι σκοπευτές εκ του ασφαλούς. Κάποιοι απ’ αυτούς μάλιστα θεωρούσαν το Σύνταγμα και τους νόμους έργα καπιταλιστικά, που δεν τους δέσμευαν.

Οι ίδιοι δεν ήταν εκείνοι, που όταν οι υπουργοί της προηγούμενης κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Γιαννίτσης, Παπαδόπουλος κ.ά. αλλά και ο πρ. πρωθυπουργός Σημίτης προειδοποιούσαν για τα άσχημα μελλούμενα της χώρας, λίγο έλειψε να πάρουν τα όπλα και να βγουν στους δρόμους;

Όλες αυτές οι τακτικές δεν ήταν μέρος της γενικότερης κρίσης πολιτικού πολιτισμού, ηθικής, αξιών κλπ, που συνέβαλαν στην οικονομική κρίση;

Τόσα χρόνια πριν, δεν ήξεραν τίποτα. Αθώες περιστερές. Και όταν ήλθαν τα χειρότερα και ανεξάρτητα από την τότε αλλοπρόσαλλη στάση της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, τότε κατάφεραν το πράγματι εντυπωσιακό. Που μόνο σε τρελλές ιστορικές στιγμές συμβαίνει.

Όταν η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, που της έλαχε να χειριστεί την πρωτοφανή για χώρα της Ευρωζώνης οικονομική κρίση και πάσχιζε για τις άμεσες ανάγκες της χώρας. Τότε που – όπως ύστερα έγινε γνωστό – η Ρωσία, η Κίνα και τα Εμιράτα του Κόλπου, δάνειζαν μεν χρήματα με διπλάσιο και τριπλάσιο όμως τόκο απ’ ότι το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η Ε.Ε., οπότε η προσφυγή στα τελευταία κρίθηκε ως η μόνη λύση. Τότε λοιπόν πραγματικά άρχισαν να συμβαίνουν τρελλά πράγματα στη χώρα.

Αρχικά, τα κόμματα της λεγόμενης αριστεράς κατάφεραν και ξεγλίστρησαν από κάθε ενοχή κι ευθύνη για ό,τι είχε συμβεί στη χώρα. Και βγήκαν λάδι.
Ακολούθως με το λέγε – λέγε. Με τον λαϊκισμό. Με την εκμετάλλευση πέρα από κάθε όριο του θυμού και της αγανάκτησης του Λαού. Συνεπικουρούμενοι από τους άφρονες των ΜΜΕ και άλλους επώνυμους κι ανώνυμους ειδικούς της στιγμής. Κατάφεραν το εξίσου τρελλό.

Φόρτωσαν όλες τις αμαρτίες στα κόμματα, που κυρίως από τη μεταπολίτευση κι έπειτα, κυβέρνησαν τη χώρα.- τα οποία για διάφορους λόγους δείλιασαν μπροστά στο μέγεθος της κρίσης, στις αδιάκοπες δημαγωγικές προσβολές και στον κομματικό παραλογισμό.
Έτσι, με δήθεν καθαρά χέρια. Και άσπιλοι. Άρπαξαν την ευκαιρία. Και κατάφεραν όχι μόνο να γίνουν τιμητές όλων των άλλων. Αλλά πρωταγωνίστησαν να συρθεί η χώρα σε άκαιρες εκλογές, χαϊδεύοντας τα αυτιά των πικραμένων και θυμωμένων Ελλήνων με ό,τι ακουγόταν καλύτερα.

Με υστεροβυζαντινές καλογερίστικες υποσχέσεις σύγχρονων όμως και υψηλών προδιαγραφών. Για μέλι και γάλα. Για τιμωρία των ενόχων. Για επαναφορά των πραγμάτων στην ‘’ωραία ατμόσφαιρα’’ των προηγούμενων εποχών. Για επανάσταση κατά των Ευρωπαίων και του Καπιταλισμού, που θα ξεκινήσει από την Ελλάδα και θα την σώσει και θα την δοξάσει. Και το κόλπο πέτυχε.

Στις εκλογές της 6ης Μαΐου το αμαρτωλό πολιτικό σύστημα, που είχε πλέον κυριολεκτικά συρρικνωθεί στα μέτρα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, τιμωρήθηκε για το παρελθόν του. Ενώ όλοι οι υπόλοιποι αμείφτηκαν.

Μάλιστα ο "έφηβος λαός", που δικαιολογημένα πριν λίγο καιρό δεν έτρεφε και σοβαρή πολιτική εκτίμηση γι’ αυτούς, τώρα τους έδωσε όχι μόνο συγχωροχάρτι, αλλά τους έκρινε ικανούς να διαχειριστούν το ευρωπαϊκό μέλλον του, παρά το ότι οι περισσότεροι απ’ αυτούς δε γνωρίζουν κατά που ιστορικά και μελλοντικά πέφτει η Ευρώπη.

Ευτυχώς όμως που παρά τη βιασύνη του - ο λαός - για καλό και για κακό, έθεσε και κάποιες ασφαλιστικές δικλείδες. Να διαχειριστούν το ευρωπαϊκό μέλλον του από κοινού με τα υπόλοιπα κόμματα με μία οικουμενική κυβέρνηση και όχι όπως αυτοί τώρα μηχανεύονται μόνοι τους την τριτοκοσμική μοίρα του.

Τι έμεινε από τη λαϊκή εντολή ; τίποτα. Οι τετιμημένοι ούτε ένα βήμα πίσω. Σταγόνα νερό στο κρασί τους. Μόνο σκληρά λόγια : ‘’Καμιά συνεργασία με τους δοσίλογους, τους πουλημένους, με τους προδότες’’. Και απρεπείς συμπεριφορές: Αλαζονεία. Αμετροέπεια. Κομματικός σνομπισμός. Μικρομεγαλισμός.

Αλλά δε στάθηκαν μόνο σ’ αυτά. Προχώρησαν πιο κοντά στο γκρεμό, οδηγώντας τη χώρα σε νέα εκλογική περιπέτεια. Και για να φαίνονται μεγάλοι, σήκωσαν τον ίσκιο τους πιο πάνω από το μπόϊ τους και τον ακολούθησαν στα κεραμίδια της σκεπής του μέλλοντος της χώρας.

Και από ‘κει αιθεροβάμονες και ουτοπιστές. Αλαζόνες και άφρονες. Νοιώθοντας ασφαλείς στην πολιτική μοναξιά τους, απειλούν τώρα ολόκληρη την οικουμένη. Χλευάζοντας ακόμη και ηγέτες φιλικών χωρών. Και διαλαλώντας την έναρξη της παγκόσμιας επανάστασης κατά του καπιταλισμού δίκην Τσε Γκεβαρισμού. Υποσχόμενοι με διαφορετικά κάθε μέρα πολιτικά μαργαριτάρια "ημέρες άδουσες" για το Λαό και τη Χώρα.

Μάλλον δε θα έχουν ακουστά, πως όποιος ανεβαίνει στα κεραμίδια, δύσκολα μετά κατεβαίνει σώος κι αβλαβής από εκεί. Είναι όπως αυτούς, που ανεβαίνουν στο καλάμι και μετά δεν μπορούν να αφιππεύσουν. Όσο απλό κι αν φαίνεται τούτο.

Παναγιώτης Κομνηνός
Δικηγόρος


Υ. Γ.    Τώρα μαζί τους στον ξέφρενο χορό των "επτά πέπλων" κυρίως κατά του ΠΑΣΟΚ, κτυπάνε παλαμάκια και κάποιοι νεόκοποι μεν πλην επιλήσμονες δε συνδαιτυμόνες, που έγιναν και τιμητές του από πάνω. Φαινόμενα χαλεπών καιρών. Που κι αυτοί, όμως, έχουν γυρίσματα. Αλλά και μνήμες.

Μοιράσου το άρθρο:

Η APELA προτείνει

image

Eτικέτες :

Apela Real Estate

Κτηματομεσιτικό Γραφείο Λακωνίας