Τίποτα δεν είναι για μένα πιο φρικτό από την αλήθεια, τούτο το θάνατο  του εγώ μου.

Η ψυχολογία στην προσπάθειά της να ερευνήσει την συμπεριφορά μας λέει πως «η αλήθεια είναι μία τα ψέματα πολλά». Πολλά ψέματα από πολλούς ανθρώπους και για μεγάλο χρόνο δημιούργησαν τα ψέματα θεσμούς. Περνάς τους βάλτους για στέρεη γη.

Το θρησκευτικό ψέμα είναι ένα τέτοιο. Με τον όρο αυτό εννοώ τον σεβασμό που αποδίδουνε στις θρησκείες οι άνθρωποι του πολιτισμού, (που δεν δυσκολεύονται να εξαπατηθούν από τους άλλους και πιστεύουν ακλόνητα στη στερεότητα του σπάγκου και της σκόνης για τα μάτια) στα άρθρα της πίστης, στις τελετές, στα σύμβολα και στους παπάδες τους.

Μάθαμε και  αναγνωρίσαμε  αλήθειες μέσω της επιστήμης ,δημιουργήσαμε πεποιθήσεις που μόνο ψευτιά και υποκρισία είναι πλέον ο παραπάνω σεβασμός, καθώς πάμε στην εκκλησία από συνήθεια και με όψη συντετριμμένη συμμετέχουμε σε ιεροτελεστίες ενάντια στις πεποιθήσεις μας. Στην ανάγκη για παρηγοριά, για ιδανικό, για προστασία που είχαν και έχουν οι άνθρωποι, η οποία  είναι πραγματική, αδυνατώντας να απαλλαγούν από μια ανοησία, την σκιά που δεν έχουν, τον ήλιο που δεν επιθυμούν, πέφτοντας σε έναν ύπνο δηλητηριασμένο από την ιδέα του ξυπνήματος, πάτησαν και ανδρώθηκαν οι θρησκείες. Εκμεταλλεύτηκαν μία ειλικρινή αδυναμία, μια αναπηρία καλής πίστης και συνεχίζουν.

Οι διπλωμάτες, για παράδειγμα, με απειλές και μέσα διαφθοράς επεμβαίνουν στην εκλογή του Πάπα και αφού τα καταφέρουν  μετά αναγνωρίζουν στον Πάπα μια εξουσία που προϋποθέτει ότι το Άγιο πνεύμα τον διάλεξε για διάδοχο του Αγίου Πέτρου. Είναι όμως οι ίδιοι που περιγελούν την εγκατάσταση ενός νέου Δαλαϊλάμα,  παρ’ όλο που οι δύο περιπτώσεις έχουν μόνο ομοιότητες.

Το αγιασμένο νερό: Αρκούν μόνο λίγες λέξεις από τον «ειδικό» για να μεταβάλλουν τις ιδιότητές του, ενώ η πιο απλή χημική ανάλυση δείχνει, πως έχουν μόνο μία διαφορά, την καθαρότητα.

Οι λειτουργίες; «Βέβαιη πηγή» ενημέρωσε τους ιερείς πως ο θεός δεν έχει μόνο ματαιοδοξία να ακούει κολακείες για την σοφία του, αλλά  και την ιδιοτροπία να ακούει κομπλιμέντα με συγκεκριμένο τρόπο σε συγκεκριμένο τόπο.

Ακόμα πιο αηδιαστικό είναι το θρησκευτικό ψέμα του συνόλου, το κράτος (παρατηρούμε ότι σε όλους τους τομείς τα ίδια αφεντικά χρησιμεύουν για να κατασκευάζουν τις αντιρρήσεις της βλακείας και της υποκρισίας) που ιδρύει Πανεπιστήμια, βιβλιοθήκες χτίζει και εκκλησίες. Διορίζει καθηγητές να διδάξουν πως τα φαινόμενα του φυσικού κόσμου διέπονται από τους νόμους της φύσης και πως η φυσιολογία δεν αναγνωρίζει διαφορές στις λειτουργίες των όντων που ζούνε,2+2=4 δηλαδή. Από την άλλη διορίζει θεολόγους που μιλούν για νεογέννητα που έρχονται φορτωμένα με  προπατορικό  αμάρτημα και πως μερικά πρόσωπα μετά θάνατον  παραμένουν άθικτα και όχι ότι κάθε οργανισμός μετά θάνατο διαλύεται στα στοιχειώδη. Δηλαδή 3=1 και 1=3.

Τελικά το θρησκευτικό ψέμα εισχωρεί και διαφθείρει την δημόσια και την ιδιωτική ζωή. Είναι ένας θρίαμβος της δειλίας , της υποκρισίας και της πνευματικής νωθρότητας ενάντια στην αλήθεια και την σταθερότητα των αρχών της επιστήμης.

Η βασιλεία είναι αδιάσπαστα δεμένη με την θρησκεία. Βασιλείες χωρίς πίστη στον θεό δεν υπήρξαν (κοινή εξουσία). Πώς να μεταβιβαστεί η βασιλική εξουσία, χωρίς την βοήθεια της θρησκείας; Το σπαθί χρειάζεται και την λαβή σε σχήμα σταυρού. Γιατί ο ασθενικός βλαστός πρέπει να κληρονομήσει το στέμμα ενός, έστω ανδρείου πατέρα; Διότι ο θεός το θέλει έτσι, απαντά.

Το φυσικό κοινό μυαλό ρωτάει: Δειλέ ανίκανε γιατί διοικείς τόσο μεγάλους στρατηγούς; Κεφάλι γεμάτο αμάθεια, που δεν γνωρίζει ορθογραφία γιατί είσαι ο 
προστάτης των Ακαδημιών; Εγκληματία γιατί κηδεμονεύεις την δικαιοσύνη; Άσωτε γιατί βραβεύεις εσύ την αρετή και την αξία; Γιατί; Γιατί; Και επειδή δεν υπάρχει λογική απάντηση δεν μένει παρά: γιατί ο θεός  το πρόσταξε  έτσι. Ελέω θεού στα νομίσματα, στους νόμους, τις συνθήκες, τα επίσημα έγγραφα. Δεν είναι ότι αν λείψει από τον λαό η θρησκεία θα λείψει και η ηθική, αλλά η χειραφέτηση του λαού θα οδηγήσει στην κυριαρχία του πιο ισχυρού ή του πιο ικανού. Δηλαδή στην δικτατορία ή την Δημοκρατία.

Παράδοξη επινόηση η συνταγματική βασιλεία. Δύο πολιτικές μορφές που η μία αποκλείει την άλλη. Δύο κυρίαρχοι στο ίδιο κράτος είναι πράγμα αδύνατο. Παραίτηση από την ικανότητα της σκέψης είναι η συνταγματική βασιλεία. Σε χώρες πραγματικά συνταγματικές ο ρόλος του μονάρχη είναι ταπεινωτικός, σε άλλες με ισχυρή βασιλεία το ρόλο του γελοίου παίζουν οι αντιπρόσωποι του λαού.

Καταδικάζει σε ψευτιά και υποκρισία όσους παίζουν κάποιο ρόλο σαυτό. Οι νόμοι ψεύδονται, αφού  ενώ  είναι απόρροια του κοινοβουλίου, δημοσιεύονται με πρόθεμα «κατά διαταγή της Α. μεγαλειότητας», το ίδιο και ο βασιλιάς.

Μήπως δεν είναι τεράστιο ψέμα η συμπεριφορά των ανθρώπων της αυλής «όπως και κάθε αυλής;» Τι θέαμα και πηγή αηδίας μπροστά στην δουλοπρέπεια  «πολιτισμένων» ανθρώπων, σέρνοντας πάνω στο κόσμο, τους γυμνοσάλιαγκες της αγωνίας τους.

Η δημοκρατία με τον κοινοβουλευτισμό της που  αντικατέστησε την βασιλεία άραγε μας σερβίρει ψέματα; Ισχυρίζεται πως είναι εγγύηση της θεμελιώδης αρχής της λαϊκής κυριαρχίας. Ξαναδίνει στο άτομο την ελευθερία της κίνησης και της αφαίρεσε τον μανδαρινισμό. Άλλαξε τον φεουδαλικό υπήκοο σε νεότερο πολίτη. Δίνει στον καθένα το δικαίωμα της αυτοκυβέρνησης. Πραγματικός κυρίαρχος ο εκλογέας την ημέρα των εκλογών. Το ψηφοδέλτιο είναι πανίσχυρο όπλο (σε χέρια ανίκανων) που ο πολίτης μπορεί να διώξει από πάνω του την γραφειοκρατία, την πίεση και την αλαζονεία.

Βεβαίως όλα αυτά τα κάνει ο κοινοβουλευτισμός, όμως μόνο στη θεωρία Στην πραγματικότητα δεν ανταποκρίνεται σε καμμιά από τις προϋποθέσεις.

Μερικές μεγάλες διάνοιες δώσανε στους λαούς με τον κοινοβουλευτισμό την εξουσία να κυβερνιούνται. Όμως οι λαοί τη έκαναν; Προσάρμοσαν την παλιά συνήθεια (η αλλαγή ακόμα και προς το καλύτερο θέλει κόπο) και ο βασιλιάς έγινε η θέληση του αρχηγού και η αριστοκρατία έγινε πλειοψηφία της βουλής. Ο αρχηγός με την δίψα του για κυριαρχία προτάσσει το εγώ του. Εγώ και τίποτα άλλο. Ο κοινοβουλευτισμός είναι η αποθέωση του εγωισμού, ενώ θα έπρεπε να είναι οργανωμένη αλληλεγγύη. Το δημόσιο συμφέρον έγινε καθαρή κωμωδία. Ζώα που ψηφίζουν ονόμασαν τους εκλογείς «εξαιρετική ονομασία». Συνθήκες ανάλογες με την πατριαρχική εποχή, την θέση των πατριαρχών έχουν τώρα οι βουλευτές.

Οι διαλεχτές φύσεις υποχωρούν μπροστά στον τρόπο που αποκτιέται η λαϊκή εντολή, ενώ οι εγωιστές προχωρούν με όλα τα καιροσκοπικά μέσα. Τα μεγάλα κόμματα δεν συγκρούονται από το πρόγραμμά τους αλλά από την φιλοδοξία, τον εγωϊσμό και την γοητεία μιας ισχυρής προσωπικότητας. Εδώ βρίσκεται η δύναμη και η σύνθεση του πολιτικού ψεύδους της εποχής μας. Ο κοινοβουλευτισμός είναι το παραβάν που πίσω οργιάζει η απολυταρχία της βασιλείας ελέω αρχηγού. Η εμπιστοσύνη για την ψήφιση ενός υποψηφίου αντικαθίσταται από αυτά που διαλαλούν οι πληρωμένοι κράχτες. Η πείρα, η διορατικότητα και η ανιδιοτέλεια αντικαθίστανται από μια δραστήρια θέληση με εγωϊσμό και ρητορεία. Την μεγάλη διάνοια με ευγενικό χαρακτήρα την νικάει η επιτήδεια φλυαρία, το ατράνταχτο θράσος, η ατομική ισχυρογνωμοσύνη και τα βροντερά λόγια.

Η διάρκεια της ανθρωπότητας, στην αρχή από ένστικτο και μετά από την λογική, ήταν σε όλες τις εποχές γεγονός αναμφισβήτητο. Η έλξη σε γόνιμο ζευγάρι αποτέλεσμα του έρωτα, περιβλήθηκε με επίσημες τελετές και διατυπώσεις μεγαλύτερες από κάθε άλλη ανθρώπινη πράξη. Γάμος δηλαδή. Το κράτος  εξασφάλισε έναν έλεγχο στις σεξουαλικές σχέσεις των μελών του και ενέπνευσε στο ζευγάρι την ιδέα πως η ένωση του δεν είναι απλή υπόθεση ιδιωτική, όπως το φαγητό, το κυνήγι, το τραγούδι αλλά περιστατικό μεγίστης σπουδαιότητας. Έγινε μια υλική τακτοποίηση. Θα έπρεπε να είναι η ενσάρκωση της αλληλεγγύης είναι όμως η ικανοποίηση του εγωισμού. Με την ένωση δεν έχουν σκοπό να ζει ο ένας για τον άλλον, αλλά μια άνετη ζωή ο καθένας για λογαριασμό του. Με πρόσχημα την διατήρηση του είδους η ένωση δεν γίνεται για την μέλλουσα γενιά αλλά για το ατομικό συμφέρον των ανθρώπων που παντρεύονται.

Ο γάμος λοιπόν που στην αρχή τον δέχτηκαν σαν την μόνη μορφή του έρωτα, ανάμεσα σε άνδρα και γυναίκα, έγινε μεγάλο κοινωνικό ψέμα. Η αγία πράξη της διατήρησης της ανθρωπότητας έγινε πηγή προσωπικών εισοδημάτων κερδοσκοπώντας με ασφάλεια πάνω στο σεξουαλικό ένστικτο.

Μπορεί το οικονομικό μέρος να είναι η κυριότερη αιτία για το ψέμα όχι όμως η μοναδική. Είναι και η χριστιανική ηθική που θεωρεί την γενετήσια πράξη έγκλημα. Ο σεξουαλικός έρωτας των δύο φύλων έγινε ντροπή και αρετή η εγκράτεια. Παραχώρηση στην φύση έκανε όταν θέσπισε τον γάμο ως μυστήριο.

Συνωμοσία σιωπής σε κάθε τι που υπενθυμίζει την σεξουαλική πράξη εκτός γάμου. 

Βεβαίως πάντοτε δεν ήταν έτσι. Ο ινδικός και ο Ελληνικός πολιτισμός του παρελθόντος τοποθετήθηκαν όσον αφορά τις σεξουαλικές σχέσεις με τρόπο φυσικό χωρίς προλήψεις. Δεν φοβήθηκαν την γυμνότητα. Τιμούσαν τα όργανα της σεξουαλικής πράξης και αφιέρωναν ομοιώματα στους ναούς των.

Σήμερα μια μεγάλη συνωμοσία συγκρατεί όλη την πολιτισμένη ανθρωπότητα σε μυστική συμμαχία που οι οπαδοί της σκύβουν μπρος τα δόγματα των θεολόγων όμως «θυσιάζουν» κρυφά στην φύση, στην κάμαρά τους και επιτίθεται αμείλικτα σε όποιον φανερώνει τους θεούς που λατρεύουν μυστικά. Οποία υποκρισία.

Αν τα υλικά συμφέροντα πάψουν να ανακατεύονται στο γάμο ,αν η γυναίκα ελεύθερα διαλέγει και ο άνδρας αναζητά την εύνοια της γυναίκας με την αξία του και όχι με την κοινωνική του θέση και την περιουσία του τότε ο θεσμός του γάμου από ψεύτικος που είναι ίσως γίνει αληθινός (η φύση. Τότε κάθε παιδί που έρχεται στο κόσμο θα είναι δώρο δύναμης και ικανότητας για ζωή, δώρο σε κάθε ζευγάρι που σμίγει μέσα στη εκλεκτική συγγένεια.

Πλάι στα μεγάλα ψέματα πόσα μικρά υπάρχουν και τυλίγουν την ζωή μας !!!

Όταν κάποιος γεννήθηκε  και μεγάλωσε στο ψέμα, τριγυρισμένος διαρκώς από ψεύτες και πρέπει να λέει ψέματα όταν μιλάει δημοσίως, να παρουσιάζει την υποκρισία σαν κοσμική φρόνηση, πώς με όλα αυτά είναι δυνατόν να διατηρήσει ίσιο χαρακτήρα και ειλικρίνεια στις σχέσεις τους με τους άλλους ανθρώπους και στην ιδιωτική του ζωή;

Λέμε ψέματα στον περίπατο, στην εκκλησία, στις πολιτικές συγκεντρώσεις, στο χώρο δουλειάς, στα σαλόνια ακόμα και μέσα στο σπίτι μας .Ψέματα παντού. Όπως η μούχλα, φέρνουν παντού την αποσύνθεση και την σαπίλα. Εξ αιτίας της έλλειψης ειλικρίνειας η κοινωνική ζωή γίνεται πηγή ενόχλησης. Στις παρέες μας με τους όμοιούς μας, έχουμε μαζί μας την ανία, την δυσαρέσκεια, την περιφρόνηση, τον φθόνο, την ειρωνεία, αλλά πάνω από όλα την σύγχυση, δηλαδή τις πιο δυσάρεστες εντυπώσεις.

«Από μικρό παιδί και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια», μας λέει ο λαός και στόχευσε κέντρο.

«Είναι κακό να λες ψέματα. Είναι χειρότερο να συνηθίζεις να λες ψέματα. Όμως είναι χείριστο να διδάσκεις το ψέμα. Και έχω τρία παιδιά...»,οδύρεται ο  ουρου γουανός αγωνιστής .

Εδώ μας οδήγησε η θρησκευτική ηθική που βασίζεται στον εγωϊσμό και τον φόβο για σωματικές ποινές και την ελπίδα για τα πλεονεκτήματα του παραδείσου και το δέος  της κόλασης. Πάνω από όλα είναι ο φόβος για την αυθεντική αγάπη (αν), ο φόβος για κάθε ευθύνη, ο φόβος της γνώσης. Όσο κι αν η λογική μας υπαγορεύει: Πες την αλήθεια με κάθε κόστος. Κάτι που δεν το επιτρέπει ο μικρός εαυτός σου, είναι ευκολότερο να καταπιέζεις την αλήθεια αλλά το ψέμα ποτέ. Δεν θες να γίνεις αετός, ελεύθερος αντί για υποταγμένος, ανοιχτός αντί για κρυψίνους, ελεύθερος να αγαπήσεις ολοκληρωτικά και όχι σαν το κλέφτη μέσα στη νύχτα.

Στην θέση αυτής της ηθικής πρέπει να τοποθετήσουμε την γενική αρχή:  «Κάνε κάθε τι που συμβάλλει στο καλό της ανθρωπότητας και απέφυγε ότι της προξενεί βλάβη.» Σύντομη κατήχηση της φυσικής ηθικής. Η ίδια η αλληλεγγύη ,να γίνει πηγή για όλα τα συστήματα, η αγάπη του γένους να εμπνέει τον πόθο να εξυπηρετεί την ολότητα που οδηγεί στην αυτονομία, την ελεύθερη αυτοδιάθεση και σε νομοθεσία που προβλέπει μόνο το γενικό καλό. Πολιτισμός αλήθειας.  

Η αλήθεια είναι ότι εγώ λέω ψέματα. Όχι, Όχι μην νομίζετε πως κρύβεστε σκεπάζοντας τα μάτια σας με τα χέρια σας. Εγώ δεν είμαι η μοναδική άσχημη και ψεύτρα, εγώ και όλοι εσείς είμαστε ζευγάρι. Τι ωραίο ζευγάρι. Μην μου πείτε πως εκτρέπομαι, κάθε φορά που σας κοιτώ προσεκτικά, γυρνάω πίσω τροχάδην στα ψωριασμένα μου ζώα.

Σας χαιρετώ εις το επανιδείν.