Μια Σπάρτη διαφορετική ξημέρωσε πριν λίγες ημέρες. Το αεράκι του Ταΰγετου ενώθηκε με την τελευταία πνοή μιας παλιάς Σπαρτιάτισσας, της Ελένης Μπούτου, της αγαπητής σε όλους Κυρά Λένης που έφυγε για το Μεγάλο Μετά πλήρης ημερών.

Ημερών γεμάτων αγάπη από και προς τα παιδιά και τα εγγόνια της, γεμάτων αγάπη από και προς τους φίλους και τους γνωστούς, γεμάτων αγάπη από και προς όσους τη γνώρισαν. Μαζί της χάθηκε κι ένα κομμάτι της παλιάς Σπάρτης, της Σπάρτης των ασπρόμαυρων φωτογραφιών του μεσοπολέμου, της Σπάρτης της νοσταλγίας όπου το ψαλίδι και το βελόνι της, την είχαν κάνει περιζήτητη στη γυναικεία μεγαλοαστική πελατεία της.

Τα κτίρια και οι εκκλησιές που έκτισε ο Μπάρμπα Βαγγέλης, ο σύζυγος της, στέκουν γυρτά και βουβά, όπως βουβός είναι ο πόνος όλων μας παρά το προχωρημένο της ηλικίας της. Γιατί με τον χαμό της, χάσαμε τα νιάτα και την παιδικότητα μας. Κι αυτό πονάει όσα χρόνια κι αν διαβούν. Καλή αντάμωση Μάνα…
 
Ν. Νικηταρίδης