Μέσα σε κλίμα έντονης συγκίνησης , τρυφερότητας και νοσταλγίας , πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 7 Ιουλίου 2012 , στις 8 το βράδυ , συνάντηση των αποφοίτων του ιστορικού Γυμνασίου Αρρένων Σπάρτης , του έτους 1972.
΅Υστερα από 40 ολόκληρα χρόνια , οι τότε μαθητές της ΣΤ΄ τάξης (δύο τμήματα του Κλασικού κι ένα τμήμα του Πρακτικού) συναντήθηκαν στο χώρο του Γυμνασίου τους , εκεί που έζησαν τα καλύτερά τους χρόνια , για να συνδέσουν το Χθες με το Σήμερα , να ξεφυλλίσουν το λεύκωμα των αναμνήσεων και να επιβεβαιώσουν τους ακατάλυτους ψυχικούς δεσμούς τους , που το πέρασμα του χρόνου δεν μπόρεσε ποτέ να διαρρήξει.
Τα πολλά αγόρια αλλά και τα λίγα κορίτσια του 1972 (όσα κορίτσια ήθελαν να φοιτήσουν στο λεγόμενο Πρακτικό τμήμα , ακολουθώντας θετική κατεύθυνση σπουδών , είχαν το προνόμιο να μεταγράφονται από το Θηλέων στο Αρρένων) «έπαιξαν» με αληθινή συγκίνηση το «παιχνίδι» του «ποιος» είναι «ποιος» πασχίζοντας να αναγνωρίσουν πρόσωπα αγαπημένα από μιαν απόσταση 40 χρόνων.
Μέσα σε λίγες , όμως , στιγμές , έφτασε μια ματιά , ένα χαμόγελο , μια έκφραση , ένα σημάδι παλιό , ένας κωδικός ανεξίτηλος , για να πέσει το πέπλο της Λήθης και οι εξηντάρηδες του 2012 να αναγνωρίσουν τα παιδιά του 1972 , τους φίλους , τους συμμαθητές , τους συντρόφους στο μάθημα , στην κοπάνα , στο πάρτι , στη βόλτα , στο σινεμά , στην αγωνία των εξετάσεων , στα όνειρα για το μέλλον.
Όταν χτύπησε το καμπανάκι (εκείνο το ίδιο το καμπανάκι που χρόνια και χρόνια χτυπούσε ο κυρ – Βούλης , ο επιστάτης , για να σημάνει τις ώρες του μαθήματος και των διαλειμμάτων ) οι «μαθητές» του `72 μπήκαν στο αμφιθέατρο και κάθισαν φρόνιμοι και πειθαρχικοί στα θρανία.
Το καλωσόρισμα που διαβάστηκε από το συμμαθητή - εκπρόσωπο της οργανωτικής επιτροπής άνοιξε το δρόμο για ένα όμορφο ταξίδι στο παρελθόν . Το χαμόγελο έσμιξε με το δάκρυ , τα μάτια έκλεισαν και οι ψυχές έγιναν ένα ζυμαράκι εύπλαστο που το πήραν η συγκίνηση και η νοσταλγία στα χέρια τους και ζύμωσαν τα καρβελάκια εκείνα που θρέφουν την ψυχή του ανθρώπου.
Οι εκπρόσωποι των καθηγητών εκείνης της χρονιάς , οι σεβαστοί και αγαπημένοι κ.κ. Κατσαφάνας Δημήτρης και Παπαδόγιαννης Σπύρος έκαναν ένα , ακόμα , μάθημα στους παλιούς μαθητές τους , τονίζοντας τους αιώνιους ψυχικούς δεσμούς δασκάλου – μαθητή, τη βαριά ευθύνη του εκπαιδευτικού απέναντι στους νέους ανθρώπους που η κοινωνία εμπιστεύεται στα χέρια του και τα στοιχεία εκείνα του παλιού – καλού σχολείου (αρχές και αξίες) που , δυστυχώς , με ευθύνη της πολιτείας αλλά και της κοινωνίας , έχουν χαθεί ή αμβλυνθεί εν πολλοίς στο σημερινό σχολείο.
Η έκπληξη της στιγμής ήταν όταν ο κ. Παπαδόγιαννης ανέσυρε από την τσέπη του το «φοβερό» και «τρομερό» κατάλογο της σχολικής χρονιάς 1970-71 εκφωνώντας ένα – ένα τα ονόματα των μαθητών κρατώντας όμως (για ευνόητους λόγους) μυστικές τις βαθμολογίες . Όπως είπε φωναχτά ένας «μαθητής» (και είχε δίκιο) ήταν η πρώτη φορά που αντικρίσαμε χωρίς φόβο και χωρίς αγωνία αυτό το μικρό καφετί μπλοκάκι μέσα στο οποίο ήταν καταγεγραμμένος ο προσωπικός σχολικός αγώνας του καθενός μας τη χρονιά εκείνη.
Κι αφού ήπιαν όλοι απΆ το ποτήρι της θύμησης . στο τέλος έσταξαν και μια σταγόνα απΆ το κρασί της μνήμης στους «πεσόντες» της σειράς τους αλλά και στους καθηγητές τους που έχουν φύγει.
Η βραδιά συνεχίστηκε σε εξοχικό κέντρο του Α. Ιωάννη όπου υπό τους ήχους της μουσικής και των τραγουδιών εκείνης της εποχής , συντελούντος και του οίνου που έρρευσε άφθονος , οι συμμαθητές του 1972 , μαζί και οι καθηγητές τους , έγιναν μια αγκαλιά όπου χώρεσαν ΟΛΟΙ . Ο καθένας έβγαλε από το κουτάκι της καρδιάς του τις σχολικές ψηφίδες που είχε κρατήσει εκεί σαν ακριβό φυλαχτό , τις μοιράστηκε μΆ αυτές των άλλων και πολύ γρήγορα το πανέμορφο μωσαϊκό της σχολικής ζωής στο Γυμνάσιο Αρρένων Σπάρτης της εποχής εκείνης είχε συμπληρωθεί . Οι 60χρονοι κύριοι και οι ώριμες (μα πανέμορφες) κυρίες του σήμερα είχαν γίνει ξανά , κατά κυριολεξία , τα ανέμελα 18χρονα παιδιά του 1972 , για πάντα φίλοι , για πάντα συμμαθητές , για πάντα αδέρφια.
Η στιγμή του αποχαιρετισμού ήταν δύσκολη . Οι αγκαλιές έκλειναν και δεν ήθελαν νΆ ανοίξουν . Φιλιά , υποσχέσεις («να μη χαθούμε») , αγγίγματα , ανταλλαγές τηλεφώνων και διευθύνσεων επιστρατεύτηκαν για να απαλύνουν το σφίξιμο της καρδιάς . Και πάνω απΆ όλα η υπόσχεση της οργανωτικής επιτροπής ότι «σε 5 χρόνια θα ξαναβρεθούμε για ένα γλέντι ανεπανάληπτο») . ΅Υστερα ο καθένας πήρε και πάλι το δρόμο του . Οι φιγούρες χάθηκαν μέσα στο σκοτάδι . Η πορεία η μοναχική του καθενός συνεχίζεται . Ο αγώνας καρτερεί . Η ζωή περιμένει.
Η υπόσχεση «ΘΑ ΞΑΝΑΒΡΕΘΟΥΜΕ» άφησε ανοιχτό εκείνο το παραθυράκι που βάζει μέσα στις ψυχές των ανθρώπων αεράκι και φως για να έχουν ΕΛΠΙΔΑ .
Ήταν 7 Ιουλίου του 2012 και... Ήμουν κι εγώ εκεί.
Μητράκος Βαγγέλης
Συνάντηση αποφοίτων του γυμνασίου αρένων Σπάρτη, του έτους 1972
Μοιράσου το άρθρο:
10-07-2012
Μέσα σε κλίμα έντονης συγκίνησης , τρυφερότητας και νοσταλγίας , πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 7 Ιουλίου 2012 , στις 8 το βράδυ , συνάντηση των αποφοίτων του ιστορικού Γυμνασίου Αρρένων Σπάρτης , του έτους 1972.
΅Υστερα από 40 ολόκληρα χρόνια , οι τότε μαθητές της ΣΤ΄ τάξης (δύο τμήματα του Κλασικού κι ένα τμήμα του Πρακτικού) συναντήθηκαν στο χώρο του Γυμνασίου τους , εκεί που έζησαν τα καλύτερά τους χρόνια , για να συνδέσουν το Χθες με το Σήμερα , να ξεφυλλίσουν το λεύκωμα των αναμνήσεων και να επιβεβαιώσουν τους ακατάλυτους ψυχικούς δεσμούς τους , που το πέρασμα του χρόνου δεν μπόρεσε ποτέ να διαρρήξει.
Τα πολλά αγόρια αλλά και τα λίγα κορίτσια του 1972 (όσα κορίτσια ήθελαν να φοιτήσουν στο λεγόμενο Πρακτικό τμήμα , ακολουθώντας θετική κατεύθυνση σπουδών , είχαν το προνόμιο να μεταγράφονται από το Θηλέων στο Αρρένων) «έπαιξαν» με αληθινή συγκίνηση το «παιχνίδι» του «ποιος» είναι «ποιος» πασχίζοντας να αναγνωρίσουν πρόσωπα αγαπημένα από μιαν απόσταση 40 χρόνων.
Μέσα σε λίγες , όμως , στιγμές , έφτασε μια ματιά , ένα χαμόγελο , μια έκφραση , ένα σημάδι παλιό , ένας κωδικός ανεξίτηλος , για να πέσει το πέπλο της Λήθης και οι εξηντάρηδες του 2012 να αναγνωρίσουν τα παιδιά του 1972 , τους φίλους , τους συμμαθητές , τους συντρόφους στο μάθημα , στην κοπάνα , στο πάρτι , στη βόλτα , στο σινεμά , στην αγωνία των εξετάσεων , στα όνειρα για το μέλλον.
Όταν χτύπησε το καμπανάκι (εκείνο το ίδιο το καμπανάκι που χρόνια και χρόνια χτυπούσε ο κυρ – Βούλης , ο επιστάτης , για να σημάνει τις ώρες του μαθήματος και των διαλειμμάτων ) οι «μαθητές» του `72 μπήκαν στο αμφιθέατρο και κάθισαν φρόνιμοι και πειθαρχικοί στα θρανία.
Το καλωσόρισμα που διαβάστηκε από το συμμαθητή - εκπρόσωπο της οργανωτικής επιτροπής άνοιξε το δρόμο για ένα όμορφο ταξίδι στο παρελθόν . Το χαμόγελο έσμιξε με το δάκρυ , τα μάτια έκλεισαν και οι ψυχές έγιναν ένα ζυμαράκι εύπλαστο που το πήραν η συγκίνηση και η νοσταλγία στα χέρια τους και ζύμωσαν τα καρβελάκια εκείνα που θρέφουν την ψυχή του ανθρώπου.
Οι εκπρόσωποι των καθηγητών εκείνης της χρονιάς , οι σεβαστοί και αγαπημένοι κ.κ. Κατσαφάνας Δημήτρης και Παπαδόγιαννης Σπύρος έκαναν ένα , ακόμα , μάθημα στους παλιούς μαθητές τους , τονίζοντας τους αιώνιους ψυχικούς δεσμούς δασκάλου – μαθητή, τη βαριά ευθύνη του εκπαιδευτικού απέναντι στους νέους ανθρώπους που η κοινωνία εμπιστεύεται στα χέρια του και τα στοιχεία εκείνα του παλιού – καλού σχολείου (αρχές και αξίες) που , δυστυχώς , με ευθύνη της πολιτείας αλλά και της κοινωνίας , έχουν χαθεί ή αμβλυνθεί εν πολλοίς στο σημερινό σχολείο.
Η έκπληξη της στιγμής ήταν όταν ο κ. Παπαδόγιαννης ανέσυρε από την τσέπη του το «φοβερό» και «τρομερό» κατάλογο της σχολικής χρονιάς 1970-71 εκφωνώντας ένα – ένα τα ονόματα των μαθητών κρατώντας όμως (για ευνόητους λόγους) μυστικές τις βαθμολογίες . Όπως είπε φωναχτά ένας «μαθητής» (και είχε δίκιο) ήταν η πρώτη φορά που αντικρίσαμε χωρίς φόβο και χωρίς αγωνία αυτό το μικρό καφετί μπλοκάκι μέσα στο οποίο ήταν καταγεγραμμένος ο προσωπικός σχολικός αγώνας του καθενός μας τη χρονιά εκείνη.
Κι αφού ήπιαν όλοι απΆ το ποτήρι της θύμησης . στο τέλος έσταξαν και μια σταγόνα απΆ το κρασί της μνήμης στους «πεσόντες» της σειράς τους αλλά και στους καθηγητές τους που έχουν φύγει.
Η βραδιά συνεχίστηκε σε εξοχικό κέντρο του Α. Ιωάννη όπου υπό τους ήχους της μουσικής και των τραγουδιών εκείνης της εποχής , συντελούντος και του οίνου που έρρευσε άφθονος , οι συμμαθητές του 1972 , μαζί και οι καθηγητές τους , έγιναν μια αγκαλιά όπου χώρεσαν ΟΛΟΙ . Ο καθένας έβγαλε από το κουτάκι της καρδιάς του τις σχολικές ψηφίδες που είχε κρατήσει εκεί σαν ακριβό φυλαχτό , τις μοιράστηκε μΆ αυτές των άλλων και πολύ γρήγορα το πανέμορφο μωσαϊκό της σχολικής ζωής στο Γυμνάσιο Αρρένων Σπάρτης της εποχής εκείνης είχε συμπληρωθεί . Οι 60χρονοι κύριοι και οι ώριμες (μα πανέμορφες) κυρίες του σήμερα είχαν γίνει ξανά , κατά κυριολεξία , τα ανέμελα 18χρονα παιδιά του 1972 , για πάντα φίλοι , για πάντα συμμαθητές , για πάντα αδέρφια.
Η στιγμή του αποχαιρετισμού ήταν δύσκολη . Οι αγκαλιές έκλειναν και δεν ήθελαν νΆ ανοίξουν . Φιλιά , υποσχέσεις («να μη χαθούμε») , αγγίγματα , ανταλλαγές τηλεφώνων και διευθύνσεων επιστρατεύτηκαν για να απαλύνουν το σφίξιμο της καρδιάς . Και πάνω απΆ όλα η υπόσχεση της οργανωτικής επιτροπής ότι «σε 5 χρόνια θα ξαναβρεθούμε για ένα γλέντι ανεπανάληπτο») . ΅Υστερα ο καθένας πήρε και πάλι το δρόμο του . Οι φιγούρες χάθηκαν μέσα στο σκοτάδι . Η πορεία η μοναχική του καθενός συνεχίζεται . Ο αγώνας καρτερεί . Η ζωή περιμένει.
Η υπόσχεση «ΘΑ ΞΑΝΑΒΡΕΘΟΥΜΕ» άφησε ανοιχτό εκείνο το παραθυράκι που βάζει μέσα στις ψυχές των ανθρώπων αεράκι και φως για να έχουν ΕΛΠΙΔΑ .
Ήταν 7 Ιουλίου του 2012 και... Ήμουν κι εγώ εκεί.
Μητράκος Βαγγέλης
΅Υστερα από 40 ολόκληρα χρόνια , οι τότε μαθητές της ΣΤ΄ τάξης (δύο τμήματα του Κλασικού κι ένα τμήμα του Πρακτικού) συναντήθηκαν στο χώρο του Γυμνασίου τους , εκεί που έζησαν τα καλύτερά τους χρόνια , για να συνδέσουν το Χθες με το Σήμερα , να ξεφυλλίσουν το λεύκωμα των αναμνήσεων και να επιβεβαιώσουν τους ακατάλυτους ψυχικούς δεσμούς τους , που το πέρασμα του χρόνου δεν μπόρεσε ποτέ να διαρρήξει.
Τα πολλά αγόρια αλλά και τα λίγα κορίτσια του 1972 (όσα κορίτσια ήθελαν να φοιτήσουν στο λεγόμενο Πρακτικό τμήμα , ακολουθώντας θετική κατεύθυνση σπουδών , είχαν το προνόμιο να μεταγράφονται από το Θηλέων στο Αρρένων) «έπαιξαν» με αληθινή συγκίνηση το «παιχνίδι» του «ποιος» είναι «ποιος» πασχίζοντας να αναγνωρίσουν πρόσωπα αγαπημένα από μιαν απόσταση 40 χρόνων.
Μέσα σε λίγες , όμως , στιγμές , έφτασε μια ματιά , ένα χαμόγελο , μια έκφραση , ένα σημάδι παλιό , ένας κωδικός ανεξίτηλος , για να πέσει το πέπλο της Λήθης και οι εξηντάρηδες του 2012 να αναγνωρίσουν τα παιδιά του 1972 , τους φίλους , τους συμμαθητές , τους συντρόφους στο μάθημα , στην κοπάνα , στο πάρτι , στη βόλτα , στο σινεμά , στην αγωνία των εξετάσεων , στα όνειρα για το μέλλον.
Όταν χτύπησε το καμπανάκι (εκείνο το ίδιο το καμπανάκι που χρόνια και χρόνια χτυπούσε ο κυρ – Βούλης , ο επιστάτης , για να σημάνει τις ώρες του μαθήματος και των διαλειμμάτων ) οι «μαθητές» του `72 μπήκαν στο αμφιθέατρο και κάθισαν φρόνιμοι και πειθαρχικοί στα θρανία.
Το καλωσόρισμα που διαβάστηκε από το συμμαθητή - εκπρόσωπο της οργανωτικής επιτροπής άνοιξε το δρόμο για ένα όμορφο ταξίδι στο παρελθόν . Το χαμόγελο έσμιξε με το δάκρυ , τα μάτια έκλεισαν και οι ψυχές έγιναν ένα ζυμαράκι εύπλαστο που το πήραν η συγκίνηση και η νοσταλγία στα χέρια τους και ζύμωσαν τα καρβελάκια εκείνα που θρέφουν την ψυχή του ανθρώπου.
Οι εκπρόσωποι των καθηγητών εκείνης της χρονιάς , οι σεβαστοί και αγαπημένοι κ.κ. Κατσαφάνας Δημήτρης και Παπαδόγιαννης Σπύρος έκαναν ένα , ακόμα , μάθημα στους παλιούς μαθητές τους , τονίζοντας τους αιώνιους ψυχικούς δεσμούς δασκάλου – μαθητή, τη βαριά ευθύνη του εκπαιδευτικού απέναντι στους νέους ανθρώπους που η κοινωνία εμπιστεύεται στα χέρια του και τα στοιχεία εκείνα του παλιού – καλού σχολείου (αρχές και αξίες) που , δυστυχώς , με ευθύνη της πολιτείας αλλά και της κοινωνίας , έχουν χαθεί ή αμβλυνθεί εν πολλοίς στο σημερινό σχολείο.
Η έκπληξη της στιγμής ήταν όταν ο κ. Παπαδόγιαννης ανέσυρε από την τσέπη του το «φοβερό» και «τρομερό» κατάλογο της σχολικής χρονιάς 1970-71 εκφωνώντας ένα – ένα τα ονόματα των μαθητών κρατώντας όμως (για ευνόητους λόγους) μυστικές τις βαθμολογίες . Όπως είπε φωναχτά ένας «μαθητής» (και είχε δίκιο) ήταν η πρώτη φορά που αντικρίσαμε χωρίς φόβο και χωρίς αγωνία αυτό το μικρό καφετί μπλοκάκι μέσα στο οποίο ήταν καταγεγραμμένος ο προσωπικός σχολικός αγώνας του καθενός μας τη χρονιά εκείνη.
Κι αφού ήπιαν όλοι απΆ το ποτήρι της θύμησης . στο τέλος έσταξαν και μια σταγόνα απΆ το κρασί της μνήμης στους «πεσόντες» της σειράς τους αλλά και στους καθηγητές τους που έχουν φύγει.
Η βραδιά συνεχίστηκε σε εξοχικό κέντρο του Α. Ιωάννη όπου υπό τους ήχους της μουσικής και των τραγουδιών εκείνης της εποχής , συντελούντος και του οίνου που έρρευσε άφθονος , οι συμμαθητές του 1972 , μαζί και οι καθηγητές τους , έγιναν μια αγκαλιά όπου χώρεσαν ΟΛΟΙ . Ο καθένας έβγαλε από το κουτάκι της καρδιάς του τις σχολικές ψηφίδες που είχε κρατήσει εκεί σαν ακριβό φυλαχτό , τις μοιράστηκε μΆ αυτές των άλλων και πολύ γρήγορα το πανέμορφο μωσαϊκό της σχολικής ζωής στο Γυμνάσιο Αρρένων Σπάρτης της εποχής εκείνης είχε συμπληρωθεί . Οι 60χρονοι κύριοι και οι ώριμες (μα πανέμορφες) κυρίες του σήμερα είχαν γίνει ξανά , κατά κυριολεξία , τα ανέμελα 18χρονα παιδιά του 1972 , για πάντα φίλοι , για πάντα συμμαθητές , για πάντα αδέρφια.
Η στιγμή του αποχαιρετισμού ήταν δύσκολη . Οι αγκαλιές έκλειναν και δεν ήθελαν νΆ ανοίξουν . Φιλιά , υποσχέσεις («να μη χαθούμε») , αγγίγματα , ανταλλαγές τηλεφώνων και διευθύνσεων επιστρατεύτηκαν για να απαλύνουν το σφίξιμο της καρδιάς . Και πάνω απΆ όλα η υπόσχεση της οργανωτικής επιτροπής ότι «σε 5 χρόνια θα ξαναβρεθούμε για ένα γλέντι ανεπανάληπτο») . ΅Υστερα ο καθένας πήρε και πάλι το δρόμο του . Οι φιγούρες χάθηκαν μέσα στο σκοτάδι . Η πορεία η μοναχική του καθενός συνεχίζεται . Ο αγώνας καρτερεί . Η ζωή περιμένει.
Η υπόσχεση «ΘΑ ΞΑΝΑΒΡΕΘΟΥΜΕ» άφησε ανοιχτό εκείνο το παραθυράκι που βάζει μέσα στις ψυχές των ανθρώπων αεράκι και φως για να έχουν ΕΛΠΙΔΑ .
Ήταν 7 Ιουλίου του 2012 και... Ήμουν κι εγώ εκεί.
Μητράκος Βαγγέλης
Η APELA προτείνει
Εκπαίδευση
13-05-2026
Γυμνάσιο Βλαχιώτη: Συγκίνηση για την απώλεια του διευθυντή ¶δωνη Παπαευριπίδου
