notification icon
Θα θέλατε να σας ενημερώνουμε για τα έκτακτα γεγονότα ;

Το τελευταίο αντίο του ΚΚΕ στην Αντωνία Κολοντούρου - Μιχαλακάκου

slider_image
16-11-2021

Με συγκίνηση και περηφάνια, ο αποχαιρετισμός

Η Τομεακή Επιτροπή Λακωνίας και η Κομματική Οργάνωση Βάσης πόλης Σπάρτης του ΚΚΕ, όπως αναφέρουν σε ανακοίνωσή τους ΄΄με θλίψη και σεβασμό αποχαιρετούν την συντρόφισσα Αντωνία Κολοντούρου - Μιχαλακάκου που έφυγε από τη ζωή την Πέμπτη 11 Νοέμβρη, σε ηλικία 95 χρόνων.

Η συντρόφισσα γεννήθηκε το 1926 στο χωριό Βαρβίτσα Λακωνίας. Οι γονείς της ήταν φτωχοί βιοπαλαιστές αγροτοκτηνοτρόφοι.

Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής, η οικογένειά της, όπως άλλωστε η μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων των χωριών στην περιοχή του Πάρνωνα, έλαβε μέρος στην Αντίσταση μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Οι γονείς της στο ΕΑΜ, ο αδελφός της Δημήτρης στον ΕΛΑΣ (Ομαδάρχης). Η ίδια μαζί με την αδελφή της Ελένη οργανώθηκαν στην ΕΠΟΝ. Όπως ανέφερε η ίδια με σημείωμά της στην Τομεακή Επιτροπή Λακωνίας το 2017 για την περίοδο εκείνη, «..Με πάθος και ενθουσιασμό προσέφερα τις υπηρεσίες μου στην Αλληλεγγύη, στην Αυτοάμυνα, ήμουν σύνδεσμος, φροντίζαμε τους αντάρτες του ΕΛΑΣ, ζυμώναμε, πλέναμε, πλέκαμε και οργανώναμε θεατρικές παραστάσεις για να ψυχαγωγήσουμε τον κόσμο…».

Μετά τη Βάρκιζα και για αποφύγει τις διώξεις, η οικογένεια αναγκάστηκε να φύγει από το σπίτι. Η μητέρα της πιάστηκε και στάλθηκε εξορία στη Ζάκυνθο. Ο αδελφός της Δημήτρης Κολοντούρος παρέμεινε στον Πάρνωνα μαζί με άλλους ένοπλους καταδιωκόμενους αγωνιστές. Αργότερα ανθυπολοχαγός στο λόχο Ασφαλείας της 3ης Μεραρχίας του ΔΣΕ. Έπεσε ηρωικά στις 4 Φλεβάρη του 1949 στη μάχη του Βεσινίου Καλαβρύτων μαζί με τον διοικητή της Σχολής Αξιωματικών Κώστα Κανελλόπουλο. Η συντρόφισσα μαζί με την αδελφή της Ελένη από το Σεπτέμβρη του 1946 στο βουνό. Έλαβε μέρος σε πολλές μάχες όπως στο Παλιοχώρι, στην Καστάνιτσα, στον Αγ. Πέτρο, στο Μονοδέντρι, στη Ζαραφώνα. Φοίτησε το 1948 σε Σχολή Αξιωματικών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και στη συνέχεια κατά το ίδιο έτος έγινε μέλος του ΚΚΕ. Μετείχε σε επιχειρήσεις και σε μάχες σε όλη την Πελοπόννησο όπως στη μάχη της Δημητσάνας, στη Ζαχάρω, στην Πιάνα και αλλού. Πιάστηκε το Μάρτη του 1949 και ακολούθησε τη μοίρα αγωνιστών τότε, με συνεχείς διώξεις, ανακρίσεις και κυνηγητό.

Στη δεκαετία του 50 παντρεύτηκε με τον αγωνιστή Σταύρο Μιχαλακάκο, μαχητή του ΕΛΑΣ και αξιωματικό στο Συγκρότημα Ταϋγέτου του ΔΣΕ. Απέκτησαν τρία παιδιά. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της ζούσε με την οικογένεια της κόρης της στο Ξηροκάμπι Λακωνίας.

Τα πρώτα δύσκολα χρόνια μετά τη δικτατορία πρωτοστάτησε στο χτίσιμο των Οργανώσεων του Κόμματος στη Λακωνία. Υπηρέτησε το Κόμμα από πολλές θέσεις, όπου και αν τάχθηκε. Την περίοδο των αντεπαναστατικών ανατροπών 89-91, αντιπάλεψε την προσπάθεια διάλυσης του Κόμματος και βοήθησε στην ανασυγκρότηση των Οργανώσεων του Κόμματος στη Λακωνία.

Αγωνίστηκε με πείσμα και συνέπεια όλα τα χρόνια της ζωής της και έφυγε πλήρης ημερών έχοντας παλέψει για να δει καλύτερες μέρες ο λαός, για τα ιδανικά του σοσιαλισμού - κομμουνισμού. Αταλάντευτη, ανυποχώρητη και μαχητική, παρέμενε πάντα στην πρώτη γραμμή της πάλης.

Με πίστη στο Κόμμα, πάντα στις πρώτες γραμμές του αγώνα. Ακόμα και παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε με την υγεία της τα τελευταία χρόνια, κάθε μέρα διάβαζε τον «Ριζοσπάστη», να μάθει τις εξελίξεις, τις θέσεις του Κόμματος, με ιδιαίτερη ευαισθησία στα ζητήματα της Ιστορίας του ταξικού εργατικού - λαϊκού κινήματος. Έφυγε από κοντά μας, αφήνοντας παρακαταθήκη την αδάμαστη πίστη της στο Κόμμα και την προοπτική του σοσιαλισμού.

Η συντρόφισσα Αντωνία όλη της η ζωή πορεύθηκε αταλάντευτα μέχρι την τελευταία της στιγμή μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ. Ήταν μέλος της Κομματικής Οργάνωσης Βάσης πόλης Σπάρτης του ΚΚΕ, ενώ παράλληλα παρέμενε δραστήριο μέλος του Παραρτήματος Λακωνίας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ.

Η Κομματική Οργάνωση Λακωνίας του ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στα παιδιά της, στα εγγόνια και δισέγγονα της, στους λοιπούς συγγενείς και οικείους της΄΄.

Με συγκίνηση και περηφάνια, ο αποχαιρετισμός
Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση της Τομεακής Επιτροπής Λακωνίας του ΚΚΕ ΄΄Με συγκίνηση και περηφάνια έγινε ο τελευταίος αποχαιρετισμός στη συντρόφισσα Αντωνία Κολοντούρου - Μιχαλακάκου, το απόγευμα του Σάββατου 13 Νοέμβρη στο Ξηροκάμπι Λακωνίας.

Η οικογένεια, οι σύντροφοι, φίλοι και συγχωριανοί συνόδευσαν τη συντρόφισσα Αντωνία από το σπίτι της όπως ήταν η επιθυμία της, στην τελευταία της κατοικία, στο νεκροταφείο του χωριού.

Παραβρέθηκε αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ, της Επιτροπής Περιοχής Πελοποννήσου του ΚΚΕ, του Συμβουλίου Περιοχής Πελοποννήσου της ΚΝΕ, της Τομεακής Επιτροπής Λακωνίας του ΚΚΕ, του Τομεακού Συμβουλίου Λακωνίας της ΚΝΕ και αντιπροσωπεία από το παράρτημα Λακωνίας ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ.

Επικήδειο εκφώνησε ο εγγονός της Δημήτρης Τάρταρης.

Επικήδειο εκφώνησε ο Νίκος Κουτουμάνος, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και Γραμματέας της Επιτροπής Περιοχής Πελοποννήσου του ΚΚΕ:

«Εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ αποχαιρετάμε τη συντρόφισσα Αντωνία Μιχαλακάκου, όπως αξίζει να αποχαιρετάμε ένα άνθρωπο της γενιάς της, μια γυναίκα που έλαβε ενεργό μέρος στη συγγραφή της πιο λαμπρής ιστορίας του λαϊκού μας κινήματος.

Την αποχαιρετάμε όπως αξίζει να αποχαιρετάμε αυτούς που έφτασαν ως το τέλος,  με ψιλά το κεφάλι, υπερήφανοι και προσηλωμένοι στους επαναστατικούς σκοπούς του κομμουνιστικού κινήματος: Το Κόκκινο Λάβαρο που τώρα σκεπάζει τη συντρόφισσα, είναι αυτό που πάντα κρατούσε ψηλά, είναι αυτό που έκανε μια απλή κοπέλα από τη Βαρβίτσα, μαζί με τόσες άλλες, να ανέλθουν στα πιο υψηλά κλιμάκια της ανθρώπινης ύπαρξης. Σε αυτά που και την ίδια τους τη ζωή είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν για τα ανώτερα ιδανικά που πιστεύουν, για μια κοινωνία πραγματικά ελεύθερη και δίκαιη.

Γι αυτό και η συντρόφισσα Αντωνία μαζί και όλη η οικογένειά της από την πρώτη στιγμή δεν ταλαντεύτηκαν, αλλά εντάχθηκαν στην Εθνική Αντίσταση, στο ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ βοηθώντας από διάφορα πόστα. Γι αυτό στη συνέχεια εντάχθηκε στο ΔΣΕ και πολέμησε για μια χώρα ελεύθερη από δεσμά, μια Ελλάδα χωρίς εκμετάλλευση, πάλεψε για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό. Ήταν μία από τις χιλιάδες ατρόμητες μαχήτριες του λαού που αναμετρήθηκαν με τον ταξικό αντίπαλο έχοντας το όπλο στο χέρι.

Αδιάλλακτα και χωρίς ενδοιασμούς μέχρι το τέλος της ζωής της πάλεψε με όλους τους τρόπους. Δεν εγκλωβίστηκε στα ψευτοπατριωτικά καλέσματα της εθνικής ομοψυχίας, πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων τα περί εθνικής ενότητας στους εθνικούς στόχους. Με ψυχή και αιμοδότη το ΚΚΕ μαχητές σαν τη συντρόφισσα Αντωνία διαχωρίστηκαν πλήρως από τις αστικές δυνάμεις της εποχής. Καμιά σχέση δεν είχαν αυτοί οι άνθρωποι με τους γερμανοντιμένους ταγματασφαλίτες, με τους νοικοκυραίους μαυραγορίτες, με τους μεγαλέμπορους και βιομηχάνους που συνέχισαν να κάνουν μπίζνες με τις δυνάμεις  Κατοχής, με αυτούς που λάκισαν από την Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν στο Κάιρο. Όχι μόνο δεν είχαν σχέση αλλά τους πολέμησαν και ως ένα βαθμό τους τσάκισαν δείχνοντας την τεράστια δύναμη του λαού όταν παλεύει για τη δική του υπόθεση.

Η συντρόφισσα Αντωνία ήταν βράχος και παράδειγμα αγωνιστικής στάσης ζωής, όχι μόνο την περίοδο της ένοπλης ταξικής αναμέτρησης. Δεν λύγησε τη δύσκολη  περίοδο που ακολούθησε με τα σκληρά επακόλουθα της ήττας, την περίοδο που μια υπογραφή στη δήλωση μετάνοιάς αρκούσε για να έχεις την ησυχία σου, ίσως και μια καλύτερη μοίρα για την οικογένεια και τα παιδιά σου.

Δεν ταλαντεύτηκε το 1968 όταν και διασπάστηκε το Κόμμα, συγκροτώντας το μόρφωμα με τον προβοκατόρικο τίτλο ΚΚΕ εσωτερικού, είχε μέτωπο στους λεγόμενους ανανεωτές και λαθολόγους που ήθελαν να ξεδοντιάσουν το κόμμα από την επαναστατική γραμμή και ιδεολογία του.

Πάλεψε πρωτοπόρα για το χτίσιμο των Κομματικών Οργανώσεων στη Λακωνία, μετά τη νομιμοποίησή του το 1974.

Αντιστάθηκε στην οπορτουνιστική διάβρωση του Κόμματος την περίοδο 1989 - 1991, πήρε σαφή θέση ενάντια σε αυτούς που νόμισαν πως ήταν η κατάλληλη περίοδος να διαλύσουν το Κόμμα συνεπικουρούμενοι από το γεγονός των Ανατροπών του Σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες χώρες. Κράτησε ψηλά τη σημαία γιατί και αυτή είχε καταλάβει ότι οι νομοτέλειες της κίνησης της ιστορίας δεν ανατρέπονται από πισωγυρίσματα, όσο επώδυνα κι αν είναι αυτά. Ήξερε ότι η ήττα είναι προσωρινή και ότι οι αγώνες και το αίμα που έδωσε η οικογένειά της και χιλιάδες όμοιοι της, δεν πάει χαμένο.

Μέχρι το τέλος της ζωής της υπερασπιζόταν την ενότητα και μονολιθικότητα του επαναστατικού κόμματός, χωρίς να λογαριάζει προσωπικές και φιλικές σχέσεις, χωρίς να ταλαντεύεται και να χάνει την πίστη της. Έτσι έμαθαν οι Λάκωνες αγωνιστές που αποτελούν παράδειγμα για όλους τους Πελοποννήσιους και Έλληνες Κομμουνιστές: Να μην καταθέτουν τα όπλα όσο η αδικία μαστίζει τον κόσμο…

Αποχαιρετάμε λοιπόν τη συντρόφισσα που σ όλη της τη ζωή παρέμεινε μαχήτρια για τα ιδανικά του σοσιαλισμού - κομμουνισμού, που παρέμεινε μέλος του ΚΚΕ μέχρι που έκλεισε, για πάντα, τα μάτια της.

Η συντρόφισσα Αντωνία ανήκει στη γενιά των κομμουνιστών, των αλύγιστων της ταξικής πάλης που, με τη ζωή και τη δράση τους, θα εμπνέουν, πάντα, τις νεότερες γενιές. Αφήνει παρακαταθήκη το παράδειγμα της αγωνιστικής διαδρομής στο δύσκολο αγώνα μας.

Συντρόφισσα Αντωνία, το Κόμμα σου, το ΚΚΕ, θα στέκει πάντα ακλόνητο. Είναι χιλιάδες αυτοί που συνεχίζουν το έργο σου. Η σπορά που κι εσύ έριξες φουντώνει και καρπίζει. Οι ιδέες μας είναι παντοδύναμες και ανίκητες.

Καλό σου ταξίδι. Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά της, τους φίλους και συντρόφους της».

Τέλος, ακούστηκε ηχογραφημένο απόσπασμα από το τραγούδι του ΔΣΕ «Τα οχυρά της Νάουσας» που τραγουδά η ίδια΄΄.



















Η Τομεακή Επιτροπή Λακωνίας και η Κομματική Οργάνωση Βάσης πόλης Σπάρτης του ΚΚΕ, όπως αναφέρουν σε ανακοίνωσή τους ΄΄με θλίψη και σεβασμό αποχαιρετούν την συντρόφισσα Αντωνία Κολοντούρου - Μιχαλακάκου που έφυγε από τη ζωή την Πέμπτη 11 Νοέμβρη, σε ηλικία 95 χρόνων.

Η συντρόφισσα γεννήθηκε το 1926 στο χωριό Βαρβίτσα Λακωνίας. Οι γονείς της ήταν φτωχοί βιοπαλαιστές αγροτοκτηνοτρόφοι.

Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής, η οικογένειά της, όπως άλλωστε η μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων των χωριών στην περιοχή του Πάρνωνα, έλαβε μέρος στην Αντίσταση μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Οι γονείς της στο ΕΑΜ, ο αδελφός της Δημήτρης στον ΕΛΑΣ (Ομαδάρχης). Η ίδια μαζί με την αδελφή της Ελένη οργανώθηκαν στην ΕΠΟΝ. Όπως ανέφερε η ίδια με σημείωμά της στην Τομεακή Επιτροπή Λακωνίας το 2017 για την περίοδο εκείνη, «..Με πάθος και ενθουσιασμό προσέφερα τις υπηρεσίες μου στην Αλληλεγγύη, στην Αυτοάμυνα, ήμουν σύνδεσμος, φροντίζαμε τους αντάρτες του ΕΛΑΣ, ζυμώναμε, πλέναμε, πλέκαμε και οργανώναμε θεατρικές παραστάσεις για να ψυχαγωγήσουμε τον κόσμο…».

Μετά τη Βάρκιζα και για αποφύγει τις διώξεις, η οικογένεια αναγκάστηκε να φύγει από το σπίτι. Η μητέρα της πιάστηκε και στάλθηκε εξορία στη Ζάκυνθο. Ο αδελφός της Δημήτρης Κολοντούρος παρέμεινε στον Πάρνωνα μαζί με άλλους ένοπλους καταδιωκόμενους αγωνιστές. Αργότερα ανθυπολοχαγός στο λόχο Ασφαλείας της 3ης Μεραρχίας του ΔΣΕ. Έπεσε ηρωικά στις 4 Φλεβάρη του 1949 στη μάχη του Βεσινίου Καλαβρύτων μαζί με τον διοικητή της Σχολής Αξιωματικών Κώστα Κανελλόπουλο. Η συντρόφισσα μαζί με την αδελφή της Ελένη από το Σεπτέμβρη του 1946 στο βουνό. Έλαβε μέρος σε πολλές μάχες όπως στο Παλιοχώρι, στην Καστάνιτσα, στον Αγ. Πέτρο, στο Μονοδέντρι, στη Ζαραφώνα. Φοίτησε το 1948 σε Σχολή Αξιωματικών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και στη συνέχεια κατά το ίδιο έτος έγινε μέλος του ΚΚΕ. Μετείχε σε επιχειρήσεις και σε μάχες σε όλη την Πελοπόννησο όπως στη μάχη της Δημητσάνας, στη Ζαχάρω, στην Πιάνα και αλλού. Πιάστηκε το Μάρτη του 1949 και ακολούθησε τη μοίρα αγωνιστών τότε, με συνεχείς διώξεις, ανακρίσεις και κυνηγητό.

Στη δεκαετία του 50 παντρεύτηκε με τον αγωνιστή Σταύρο Μιχαλακάκο, μαχητή του ΕΛΑΣ και αξιωματικό στο Συγκρότημα Ταϋγέτου του ΔΣΕ. Απέκτησαν τρία παιδιά. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της ζούσε με την οικογένεια της κόρης της στο Ξηροκάμπι Λακωνίας.

Τα πρώτα δύσκολα χρόνια μετά τη δικτατορία πρωτοστάτησε στο χτίσιμο των Οργανώσεων του Κόμματος στη Λακωνία. Υπηρέτησε το Κόμμα από πολλές θέσεις, όπου και αν τάχθηκε. Την περίοδο των αντεπαναστατικών ανατροπών 89-91, αντιπάλεψε την προσπάθεια διάλυσης του Κόμματος και βοήθησε στην ανασυγκρότηση των Οργανώσεων του Κόμματος στη Λακωνία.

Αγωνίστηκε με πείσμα και συνέπεια όλα τα χρόνια της ζωής της και έφυγε πλήρης ημερών έχοντας παλέψει για να δει καλύτερες μέρες ο λαός, για τα ιδανικά του σοσιαλισμού - κομμουνισμού. Αταλάντευτη, ανυποχώρητη και μαχητική, παρέμενε πάντα στην πρώτη γραμμή της πάλης.

Με πίστη στο Κόμμα, πάντα στις πρώτες γραμμές του αγώνα. Ακόμα και παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε με την υγεία της τα τελευταία χρόνια, κάθε μέρα διάβαζε τον «Ριζοσπάστη», να μάθει τις εξελίξεις, τις θέσεις του Κόμματος, με ιδιαίτερη ευαισθησία στα ζητήματα της Ιστορίας του ταξικού εργατικού - λαϊκού κινήματος. Έφυγε από κοντά μας, αφήνοντας παρακαταθήκη την αδάμαστη πίστη της στο Κόμμα και την προοπτική του σοσιαλισμού.

Η συντρόφισσα Αντωνία όλη της η ζωή πορεύθηκε αταλάντευτα μέχρι την τελευταία της στιγμή μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ. Ήταν μέλος της Κομματικής Οργάνωσης Βάσης πόλης Σπάρτης του ΚΚΕ, ενώ παράλληλα παρέμενε δραστήριο μέλος του Παραρτήματος Λακωνίας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ.

Η Κομματική Οργάνωση Λακωνίας του ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στα παιδιά της, στα εγγόνια και δισέγγονα της, στους λοιπούς συγγενείς και οικείους της΄΄.

Με συγκίνηση και περηφάνια, ο αποχαιρετισμός
Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση της Τομεακής Επιτροπής Λακωνίας του ΚΚΕ ΄΄Με συγκίνηση και περηφάνια έγινε ο τελευταίος αποχαιρετισμός στη συντρόφισσα Αντωνία Κολοντούρου - Μιχαλακάκου, το απόγευμα του Σάββατου 13 Νοέμβρη στο Ξηροκάμπι Λακωνίας.

Η οικογένεια, οι σύντροφοι, φίλοι και συγχωριανοί συνόδευσαν τη συντρόφισσα Αντωνία από το σπίτι της όπως ήταν η επιθυμία της, στην τελευταία της κατοικία, στο νεκροταφείο του χωριού.

Παραβρέθηκε αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ, της Επιτροπής Περιοχής Πελοποννήσου του ΚΚΕ, του Συμβουλίου Περιοχής Πελοποννήσου της ΚΝΕ, της Τομεακής Επιτροπής Λακωνίας του ΚΚΕ, του Τομεακού Συμβουλίου Λακωνίας της ΚΝΕ και αντιπροσωπεία από το παράρτημα Λακωνίας ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ.

Επικήδειο εκφώνησε ο εγγονός της Δημήτρης Τάρταρης.

Επικήδειο εκφώνησε ο Νίκος Κουτουμάνος, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και Γραμματέας της Επιτροπής Περιοχής Πελοποννήσου του ΚΚΕ:

«Εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ αποχαιρετάμε τη συντρόφισσα Αντωνία Μιχαλακάκου, όπως αξίζει να αποχαιρετάμε ένα άνθρωπο της γενιάς της, μια γυναίκα που έλαβε ενεργό μέρος στη συγγραφή της πιο λαμπρής ιστορίας του λαϊκού μας κινήματος.

Την αποχαιρετάμε όπως αξίζει να αποχαιρετάμε αυτούς που έφτασαν ως το τέλος,  με ψιλά το κεφάλι, υπερήφανοι και προσηλωμένοι στους επαναστατικούς σκοπούς του κομμουνιστικού κινήματος: Το Κόκκινο Λάβαρο που τώρα σκεπάζει τη συντρόφισσα, είναι αυτό που πάντα κρατούσε ψηλά, είναι αυτό που έκανε μια απλή κοπέλα από τη Βαρβίτσα, μαζί με τόσες άλλες, να ανέλθουν στα πιο υψηλά κλιμάκια της ανθρώπινης ύπαρξης. Σε αυτά που και την ίδια τους τη ζωή είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν για τα ανώτερα ιδανικά που πιστεύουν, για μια κοινωνία πραγματικά ελεύθερη και δίκαιη.

Γι αυτό και η συντρόφισσα Αντωνία μαζί και όλη η οικογένειά της από την πρώτη στιγμή δεν ταλαντεύτηκαν, αλλά εντάχθηκαν στην Εθνική Αντίσταση, στο ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ βοηθώντας από διάφορα πόστα. Γι αυτό στη συνέχεια εντάχθηκε στο ΔΣΕ και πολέμησε για μια χώρα ελεύθερη από δεσμά, μια Ελλάδα χωρίς εκμετάλλευση, πάλεψε για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό. Ήταν μία από τις χιλιάδες ατρόμητες μαχήτριες του λαού που αναμετρήθηκαν με τον ταξικό αντίπαλο έχοντας το όπλο στο χέρι.

Αδιάλλακτα και χωρίς ενδοιασμούς μέχρι το τέλος της ζωής της πάλεψε με όλους τους τρόπους. Δεν εγκλωβίστηκε στα ψευτοπατριωτικά καλέσματα της εθνικής ομοψυχίας, πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων τα περί εθνικής ενότητας στους εθνικούς στόχους. Με ψυχή και αιμοδότη το ΚΚΕ μαχητές σαν τη συντρόφισσα Αντωνία διαχωρίστηκαν πλήρως από τις αστικές δυνάμεις της εποχής. Καμιά σχέση δεν είχαν αυτοί οι άνθρωποι με τους γερμανοντιμένους ταγματασφαλίτες, με τους νοικοκυραίους μαυραγορίτες, με τους μεγαλέμπορους και βιομηχάνους που συνέχισαν να κάνουν μπίζνες με τις δυνάμεις  Κατοχής, με αυτούς που λάκισαν από την Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν στο Κάιρο. Όχι μόνο δεν είχαν σχέση αλλά τους πολέμησαν και ως ένα βαθμό τους τσάκισαν δείχνοντας την τεράστια δύναμη του λαού όταν παλεύει για τη δική του υπόθεση.

Η συντρόφισσα Αντωνία ήταν βράχος και παράδειγμα αγωνιστικής στάσης ζωής, όχι μόνο την περίοδο της ένοπλης ταξικής αναμέτρησης. Δεν λύγησε τη δύσκολη  περίοδο που ακολούθησε με τα σκληρά επακόλουθα της ήττας, την περίοδο που μια υπογραφή στη δήλωση μετάνοιάς αρκούσε για να έχεις την ησυχία σου, ίσως και μια καλύτερη μοίρα για την οικογένεια και τα παιδιά σου.

Δεν ταλαντεύτηκε το 1968 όταν και διασπάστηκε το Κόμμα, συγκροτώντας το μόρφωμα με τον προβοκατόρικο τίτλο ΚΚΕ εσωτερικού, είχε μέτωπο στους λεγόμενους ανανεωτές και λαθολόγους που ήθελαν να ξεδοντιάσουν το κόμμα από την επαναστατική γραμμή και ιδεολογία του.

Πάλεψε πρωτοπόρα για το χτίσιμο των Κομματικών Οργανώσεων στη Λακωνία, μετά τη νομιμοποίησή του το 1974.

Αντιστάθηκε στην οπορτουνιστική διάβρωση του Κόμματος την περίοδο 1989 - 1991, πήρε σαφή θέση ενάντια σε αυτούς που νόμισαν πως ήταν η κατάλληλη περίοδος να διαλύσουν το Κόμμα συνεπικουρούμενοι από το γεγονός των Ανατροπών του Σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες χώρες. Κράτησε ψηλά τη σημαία γιατί και αυτή είχε καταλάβει ότι οι νομοτέλειες της κίνησης της ιστορίας δεν ανατρέπονται από πισωγυρίσματα, όσο επώδυνα κι αν είναι αυτά. Ήξερε ότι η ήττα είναι προσωρινή και ότι οι αγώνες και το αίμα που έδωσε η οικογένειά της και χιλιάδες όμοιοι της, δεν πάει χαμένο.

Μέχρι το τέλος της ζωής της υπερασπιζόταν την ενότητα και μονολιθικότητα του επαναστατικού κόμματός, χωρίς να λογαριάζει προσωπικές και φιλικές σχέσεις, χωρίς να ταλαντεύεται και να χάνει την πίστη της. Έτσι έμαθαν οι Λάκωνες αγωνιστές που αποτελούν παράδειγμα για όλους τους Πελοποννήσιους και Έλληνες Κομμουνιστές: Να μην καταθέτουν τα όπλα όσο η αδικία μαστίζει τον κόσμο…

Αποχαιρετάμε λοιπόν τη συντρόφισσα που σ όλη της τη ζωή παρέμεινε μαχήτρια για τα ιδανικά του σοσιαλισμού - κομμουνισμού, που παρέμεινε μέλος του ΚΚΕ μέχρι που έκλεισε, για πάντα, τα μάτια της.

Η συντρόφισσα Αντωνία ανήκει στη γενιά των κομμουνιστών, των αλύγιστων της ταξικής πάλης που, με τη ζωή και τη δράση τους, θα εμπνέουν, πάντα, τις νεότερες γενιές. Αφήνει παρακαταθήκη το παράδειγμα της αγωνιστικής διαδρομής στο δύσκολο αγώνα μας.

Συντρόφισσα Αντωνία, το Κόμμα σου, το ΚΚΕ, θα στέκει πάντα ακλόνητο. Είναι χιλιάδες αυτοί που συνεχίζουν το έργο σου. Η σπορά που κι εσύ έριξες φουντώνει και καρπίζει. Οι ιδέες μας είναι παντοδύναμες και ανίκητες.

Καλό σου ταξίδι. Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά της, τους φίλους και συντρόφους της».

Τέλος, ακούστηκε ηχογραφημένο απόσπασμα από το τραγούδι του ΔΣΕ «Τα οχυρά της Νάουσας» που τραγουδά η ίδια΄΄.



















Μοιράσου το άρθρο:

Η APELA προτείνει

image

images Κοινωνική Δραστηριότητα
31-12-2021

Η apela.gr σας εύχεται Καλή Χρονιά!

images Κοινωνική Δραστηριότητα
24-12-2021

Η apela.gr σας εύχεται καλά Χριστούγεννα!

images Κοινωνική Δραστηριότητα
14-12-2021

Πέθανε ο Γιώργος Τράγκας

























Apela Real Estate

Κτηματομεσιτικό Γραφείο Λακωνίας