Γράφει ο Γιάννης Βαρελλάς

Ο Φώτης Κόντογλου για να τον θυμηθούμε κιόλας μέρες που είναι, με την αυθεντική κι άχραντη ματιά που έριξε πάνω στα πράγματα του καιρού του, στέκεται θαρρείς πιο επίκαιρος από ποτέ σήμερα και μας ειδοποιεί μες στους δυσχείμερους χρόνους που διάγουμε πως «όποιος ξεφεύγει από την Παράδοση, είναι χαμένο πράγμα».

Μα για ποια παράδοση θα μου πεις όμως! Είναι κουβέντες αυτές να λέγονται τώρα που οι συλλογικότητες, οι ιδιαιτερότητες, οι ετερότητες, οι έμφυλες καταστάσεις και οι αγωνίες  μας μη και τυχόν μας πουν «χθεσινούς» δίνουνε κι αλωνίζουνε;

Λυπάται πράγματι κανείς σαν συλλογάται πως κατάνθιστα νιάτα κατάφεραν να τα μετατρέψουν μονομιάς σε ανυπόμονους καταναλωτές και για το πώς ο καθένας, σκηνοθετώντας υπεροπτικά το σενάριο της ζωής του, εκλαμβάνει τον εαυτό του ως Πορφυρογέννητο καινοτόμο που χωρίς να στηρίζεται πουθενά, πάει μονάχα μπροστά.

Αυτή η μανία μας πια μονάχα για το μπροστά, μοιάζει να αποτελεί το τέλος κάθε ιστορικής περισυλλογής για το μέλλον του τόπου.

Μπροστά που όμως; Πώς; Με ποιούς; Με τι; Γιατί; Ατέλειωτα τα ερωτήματα που οι  εγκάθετοι της προοδομανίας , ούτε που διανοούνται να συμπεριλάβουν κάποια στιγμή στο επισκεπτήριο των σκέψεων τους.

Όλοι βλέπουν τα κλαδιά του δέντρου σαν απλώνουν και χαρίζουν ομορφιά στο χώρο και κανείς δεν σκέφτεται ότι δίχως την τροφή στις ρίζες του, θα ήταν απλά ένα άχρηστο αντικείμενο.

Και οι ρίζες μας είναι πολλές και δαιδαλώδεις κάτω απ΄ το έδαφος.

Είναι ο παππούς και η γιαγιά γύρω στο τζάκι. Το «ΚΑΛΗΜΕΡΑ» σε κέντημα στη κουζίνα. Το «χαίρεται» (να έχεις χαρά δηλαδή) όταν συναντούσες κάποιον στον δρόμο. Είναι ο παπάς στο ιερό που γονατίζει. Ο Ηράκλειτος που μετά των παίδων αστραγάλιζε  έχοντας μόλις  ερμηνεύσει το σύμπαν.

Είναι η συγκίνηση μπρος σε ένα ωραίο τοπίο στην ελληνική ύπαιθρο. Η μυρωδιά από το ψητό της Κυριακής. Η Πατερική γραμματεία και το Δημοτικό τραγούδι. Ο μπάρμπα -Γιαννιός του Παπαδιαμάντη. Οι κουβέντες του Σεφέρη πως «είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας» και ο Σεφέρης ο ίδιος που έπρεπε να ρωτήσει τους πεθαμένους καθώς έλεγε για να πάει μπροστά.

Κι εμείς, αντί αυτών ποιους ρωτάμε σήμερα; Την Έλενα Ακρίτα και τον Βασίλη Τσάρτα στο facebook μάλλον. Άντε και ολίγον από Ράμφο στον Σκάι για τους πιο «κουλτουρέ» προβληματισμένους.

Έφτασε το σημείο που αν μιλήσει κανείς για έθνος θα τον πουν ακροδεξιό κατευθείαν, για Εκκλησία θρησκόληπτο και Αγιατολάχ, ενώ για πατρίδα πια έτσι και κάνει το λάθος, τότε  μαύρο «χρυσαυγήτικο» φίδι που τον έφαγε.

Μόνο το αχανές και το εννοιολογικά μπόσικο φτουράει σήμερα όπου εκεί μέσα μια χαρά μπορούν να χωρέσουν οι πάντες. Από τον εξάφνου Μακεδονομάχο και τον εξεγερμένο της φακής μες στην ασφάλεια της άμοιρης ιδιωτείας του, ως τον «αφασιακό» τύπο του γενικά να βρισκόμαστε και σταμάτα τη γη να κατέβω.

Και η ένδεια καλά να κρατεί....και οι γειτονιές να κρυοπαγιάζουν από το μαράζι τους για τα «σάταλα-πάταλα» της συμπεριφοράς των ανθρώπων ... και μήτε που πια στα τόσα χιλιάδες μάτια να μπορείς να διακρίνεις ένα ζευγάρι που να μην στέκεται αδειανό!

«Πάμφτωχε, πες γρήγορα καληνύχτα μπας και ξημερώσει ένας  καλός και παμπάλαιος κόσμος...». (Κωστάκης Λούστας)